Në varkën e tij të peshkimit të ankoruar në portin grek të Ierapetrës në Kretën jugperëndimore, Alexis Charlambakis hap gojën e një peshku të sapo kapur për të zbuluar dy dhëmbë të mëdhenj në secilën nofull. "Nëse njëri prej këtyre ju kafshon, do t'ju heqë gishtin plotësisht," tha 43-vjeçari. "Ata janë shkatërrimi i detit. Ata nuk lënë asgjë pas." Prova e dëmit është e dukshme në një kuvertë varke fqinje: një raxha, një kocë e zakonshme dhe një peshk tjetër i kapur në rrjetë atë ditë shihen gjysmë të grisur. Peshku fryrës, një specie pushtuese e ujërave të ngrohta, u pa për herë të parë në ujërat greke rreth 20 vjet më parë dhe po shkakton kaos në industrinë e peshkimit, një shtyllë e eksporteve bujqësore të vendit. Në brigjet e Kretës, ishullit më të madh të Greqisë, peshkatarët po shohin reduktim të peshkut të kapur prej tyre për shkak të kërcënimit Lagocephalus sceleratus me faqe të argjendta, i cili zakonisht arrin midis 40 dhe 60 cm. "Është një peshk që ha gjithçka që i del përpara" thotë peshkatari 65-vjeçar Jannis Jankakis. "Asgjë nuk duket se e shqetëson atë", shton ai. Shpërthimi i këtij peshku në ujërat greke është shembulli më i fundit se si oqeanet që ngrohen po ndryshojnë ekosistemet dhe po përmbysin ekonomitë e tyre të varura. Nga gati 200 speciet e peshkut fryrës që jetojnë në ujërat e ngrohta të botës, tre gjenden aktualisht në pjesën lindore të detit Mesdhe. Shkencëtarët i regjistruan ato për herë të parë në Greqi në qershor 2005. I pranishëm në Detin e Kuq dhe në oqeanet Indian dhe Paqësor, peshku fryrës ka hyrë në Mesdhe përmes Kanalit të Suezit. Përveç toksinës së tyre të fuqishme që i bën vdekjeprurës për t’u ngrënë, këta peshq kanë një gojë si sqep, mjaftueshëm të fortë për të kafshuar drurin dhe metalin. Ato jo vetëm që shkatërrojnë gjithcka që peshkatarët arrijnë të kapin në rrjetat e tyre por shqyejnë edhe këto të fundit. Grabitqari përmban ndërkohë tetrodotoksinë, "një toksinë jashtëzakonisht e rrezikshme nëse gëlltitet", që shkakton dështim të zemrës dhe ndalon funksionin e mushkërive.