Dy avionë luftarakë F-16 fluturojnë nga baza ajrore e Keflavikut, dhe flamujt e tyre belgë shihen në anë të tyre. Brenda hangarit të avionëve, trupat amerikane qëndrojnë nën krahët gjigantë të një avioni anti-nëndetëse P-8A Poseidon, ndërsa në det fregata kanadeze HMCS Ville de Québec lundron në ujërat e largëta. Por ka një mungesë të dukshme në stërvitja ushtarake, ushtarët islandezë. Islanda nuk ka ushtri, as marinë dhe as forcë ajrore të vetën. Është i vetmi vend në NATO pa një ushtri të përhershme. Për dekada të tëra, ishulli me 400,000 banorë është mbështetur të aleanca dhe të një marrëveshje dypalëshe mbrojtjeje e vitit 1951 me Shtetet e Bashkuara. Por, ndërsa Rusia bëhet gjithnjë e më e pranishme në Atlantikun e Veriut, Islanda po detyrohet të përballet me një pyetje që e ka shmangur kryesisht: Si duhet të jetë kontributi i saj në mbrojtjen e vet? Pyetja është bërë urgjente ndërsa Islanda përgatitet të votojë nëse do të rihapë negociatat për t'u bashkuar me BE-në më 29 gusht. Mbështetësit argumentojnë se lidhjet më të ngushta me Evropën mund të ofrojnë siguri shtesë.