Shfaqja e Turqisë si një shtyllë kyçe e mbrojtjes evropiane ishte graduale. Ankaraja ia shiti së pari dronët e saj Ukrainës, duke ndihmuar në shkatërrimin e tankeve ruse. Ajo priti raundet e hershme të bisedimeve të paqes Ukrainë-Rusi. Kur regjimi i Asadit ra në Siri, Turqia fqinje doli si një urë diplomatike mes bashkësisë ndërkombëtare dhe qeverisë së re të Damaskut. Pastaj, në fillim të këtij viti, Turqia, pas dyerve të mbyllura, ndihmoi në ndalimin e planeve izraelite për të aktivizuar grupet opozitare iraniane me bazë në Irak për një pushtim tokësor të Iranit, gjë që do të kishte krijuar më shumë kaos dhe paqëndrueshmëri. Sot, forca ushtarake e Turqisë, ndikimi diplomatik dhe gjeografia strategjike janë shfaqur në pamjen më të plotë ndërsa ajo priti edhe një samit të NATO-s. Duke patur ushtrinë e dytë më të madhe në NATO, Ankaraja ka investuar shumë dekadën e fundit në mbrojtje. Tani është në gjendje të përmbushë 80 përqind të nevojave të veta ushtarake, ndërsa shet shumë jashtë vendit: eksportet arritën një rekord prej më shumë se 10 miliardë dollarësh vitin e kaluar dhe pritet të rriten.