Ish-kryetari i Kuvendit të Shqipërisë, Servet Pëllumbi, është ndarë nga jeta në moshën 89-vjeçare. Ai mbetet një prej figurave më të rëndësishme të tranzicionit politik në vend, si një nga themeluesit e Partisë Socialiste dhe drejtues i lartë i saj në vitet e para pas ndryshimeve demokratike. I lindur në Korçë, Pëllumbi kreu studimet e larta në Universitetin e Petersburgut, ku u diplomua dhe u titullua doktor i shkencave në Letërsi. Pas kthimit në Shqipëri, ai iu përkushtua akademisë, duke ushtruar detyrën e pedagogut fillimisht në Institutin Pedagogjik të Korçës dhe më pas në Universitetin e Tiranës, ku la gjurmë si profesor dhe autor i dhjetëra studimeve në fushën e filozofisë, politikës dhe demokracisë. Në jetën politike, Servet Pëllumbi u angazhua që në periudhën e sistemit të mëparshëm, duke qenë anëtar i Komitetit Drejtues të Partisë së Punës. Me ndryshimet e viteve ’90, ai u bë një nga figurat kyçe të riorganizimit të së majtës shqiptare, duke mbajtur postin e nënkryetarit të Partisë Socialiste deri në vitin 1996. Pëllumbi njihet gjithashtu për rolin e tij aktiv në proceset e rëndësishme politike të tranzicionit, përfshirë udhëheqjen e fushatës së socialistëve kundër referendumit për Kushtetutën, të cilën e fituan, si dhe angazhimin për lirimin e Fatos Nanos nga burgu. Një nga deputetët më jetëgjatë të Kuvendit të Shqipërisë, Servet Pëllumbi ka qenë i angazhuar në mënyrë të vazhdueshme në punën parlamentare dhe në komisione të ndryshme, duke fituar reputacion si një figurë me integritet në politikë. Detyra më e lartë shtetërore e Servet Pëllumbit ishte ajo e Kryetarit të Kuvendit, post që e mbajti në periudhën 2002–2005, kur socialistët ishin në pushtet. Në kujtesën politike shqiptare, Servet Pëllumbi mbetet një figurë e njohur si “profesori” i socialistëve, një intelektual që ndërthuri karrierën akademike me atë politike. Me ndarjen e tij nga jeta, politika shqiptare humb një nga përfaqësuesit e brezit të tranzicionit dhe një nga zërat më të konsoliduar të së majtës në tre dekadat e fundit.