Kur një zyrtar iranian këtë javë paraqiti një listë kërkesash për t'i dhënë fund luftës së nisur nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli, ai shtoi një pikë që nuk kishte qenë në listën e Teheranit më parë: njohja e sovranitetit të Iranit mbi Ngushticën e Hormuzit. Rruga e ngushtë ujore përmes së cilës kalon zakonisht një e pesta e naftës dhe gazit natyror të lëngshëm në botë është shfaqur si arma më e fuqishme e Republikës Islamike. Dhe tani po kërkon të shndërrohet në një burim potencialisht miliarda dollarësh të ardhurash vjetore dhe një pikë presioni mbi ekonominë globale. Irani ka kërcënuar prej kohësh të mbyllë ngushticën në rast të një sulmi, por pak kush e priste që kjo mbyllje të vazhdonte ose të rezultonte kaq efektive në ndërprerjen e flukseve tregtare globale. Shkalla e ndikimit duket se ka zgjeruar ambiciet e Teheranit, me kërkesat e reja që sugjerojnë se po kërkon ta shndërrojë atë ndikim në diçka më të qëndrueshme. Transporti detar përmes ngushticës është ndalur pothuajse plotësisht për shkak të sulmeve iraniane, duke i çuar tregjet globale të energjisë në trazira dhe duke i detyruar vendet shumë përtej Gjirit Persik të marrin masa emergjente për të siguruar furnizime me karburant.