Mëngjesin e 26 prillit 1986, pas një nate që nisi si rutinë për mirëmbajtjen e reaktorit nr. 4 në centralin bërthamor të Çernobilit, një seri shpërthimesh shkatërruan bërthamën, duke lëshuar sasi të mëdha materiale radioaktive në atmosferë. Ky aksident nuk ishte vetëm katastrofa më e keqe bërthamore në historinë e njerëzimit, por edhe një nga katastrofat teknologjike më të kushtueshme dhe me pasoja ndërkombëtare që janë regjistruar ndonjëherë. Shpërthimet shkatërruan reaktorin dhe krijuan një re radioaktive që përfshiu pjesën më të madhe të Evropës, duke arritur nga Skandinavia deri në Mesdhe. Në Greqi, shqetësimi ishte i madh, ndërsa autoritetet urdhëruan masa të pashembullta mbrojtëse për qytetarët dhe ushqimet e prodhuara. Mbrëmjen e 25 prillit, operatorët dhe inxhinierët e Çernobilit po përgatiteshin për një test sigurie, i cili, për fat të keq, u krye pa koordinimin e duhur dhe çoi në çaktivizimin e sistemeve të sigurisë dhe heqjen e shufrave të kontrollit. Si rezultat, fuqia e reaktorit u rrit jashtë kontrollit, duke shkaktuar dy shpërthime të fuqishme dhe lëshimin e materialeve radioaktive. Banorët e Pripyatit, qyteti me rreth 49,000 banorë pranë centralit, u evakuuan vetëm 36 orë më vonë, duke besuar se largimi ishte përkohësisht. Në realitet, ata nuk do të mund të ktheheshin kurrë. Likuidatorët, rreth 600,000 persona që përfshinin ushtarë, zjarrfikës dhe inxhinierë, morën pjesë në operacionet e pastrimit dhe ndërtimin e “sarkofagut” për të përmbajtur radioaktivitetin, shpesh në kushte jashtëzakonisht të rrezikshme. Katastrofa la pas pasoja të mëdha shëndetësore dhe psikologjike. Shumë punonjës dhe banorë të ekspozuar ndaj rrezatimit zhvilluan sindromën akute të rrezatimit, kancer të tiroides, leuçemi, sëmundje kardiovaskulare dhe trauma psikologjike. Zona e përjashtimit u shtri për mbi 2,600 kilometra katrorë dhe mbetet e ndotur, duke përfshirë Pripyatin dhe reaktorin e shkatërruar. Në dekadat e fundit, Çernobili ka mbetur simbol i rrezikut bërthamor dhe një pikë referimi për shkencëtarët dhe turistët. Projekti i Mbulesës së Re të Sigurt, i përfunduar në vitin 2016, garanton izolimin e reaktorit për të paktën 100 vjet dhe mundëson heqjen e materialeve bërthamore të mbetura. Ngjarjet e vitit 1986 dhe pasojat e tyre vazhdojnë të kujtojnë botën për rëndësinë e sigurisë bërthamore, vigjilencës së vazhdueshme dhe bashkëpunimit ndërkombëtar për të parandaluar katastrofa të ngjashme. Tragjedia e Çernobilit mbetet një leksion historik i dhimbshëm, por i nevojshëm për të kuptuar rreziqet e teknologjisë kur njerëzit dhe defektet teknike takohen me mungesën e kulturës së sigurisë.