Gustavo Raul Perez rrudh vetullat mbi një fletore në dyqanin e tij të materialeve të ndërtimit në periferi të Buenos Airesit. Që kur Javier Milei u bë president i Argjentinës, me votën e Perezit, reformat kanë gëzuar investitorët dhe kanë marrë vlerësime nga Fondi Monetar Ndërkombëtar. Megjithatë, për Perezin, situata është bërë tejet e rëndë. "Ky plan ekonomik është për një pakicë," thotë ai. Inflacioni ka rënë në rreth 33% nga gati 300%, importet janë lehtësuar dhe subvencionet janë shkurtuar. Por, kostot e Perezit janë trefishuar, ndërsa klientët kanë më pak para për të shpenzuar. "Tre vite më parë ekzistonte një klasë e mesme," thotë ai. "Ajo nuk ekziston më." Përvoja e Perezit pasqyron një tension që përshkon ekonomitë në zhvillim: reformat që rikthyen besimin e investitorëve dhe stabilizuan financat publike, ende nuk kanë arritur të përmirësojnë standardin e jetesës për shumë njerëz. Në Marok, kullat e reja e të shndritshme të zyrave qëndrojnë në kontrast të thellë me zhgënjimin që mbizotëron në periferitë e qyteteve. Në Sri Lanka, kriza ekonomike dhe dështimi në shlyerjen e borxheve janë zbutur, por varfëria mbetet në nivele më të larta se sa ishte para krizës. Nga heqja e subvencioneve për karburantet në Nigeri, te privatizimet në Egjipt dhe hapja e tregut në Uzbekistan, vitet e reformave i kanë ndihmuar ekonomitë në zhvillim t'u bëjnë ballë goditjeve; megjithatë, ato shpesh krijojnë fërkime me qytetarët, të cilët dëgjojnë për kthesa pozitive në ekonomi, por që nuk sjellin asnjë përmirësim për ta. Ministri i Financave i Nigerisë ka paralajmëruar se dështimi për të trajtuar pabarazinë është si "të ulesh mbi barut". Banka Qendrore e Marokut thekson se papunësia ka thelluar hendekun mes performancës ekonomike dhe perceptimit të qytetarëve.