Javët e ardhshme, parlamenti i Italisë duhet të vendosë nëse do të angazhojë burime të konsiderueshme për Programin Global të Luftimit Ajror ose sic njihet me iniciale, Gcap. Roma, së bashku me Britaninë e Madhe dhe Japoninë, shpreson të bashkohet me një grup të zgjedhur vendesh të afta për të projektuar dhe përdorur sistemet e avionëve luftarakë të gjeneratës së ardhshme. Është një rrezik i kushtueshëm, por edhe një përpjekje për çlirim teknologjik nga programet kryesore të së kaluarës, në të cilat Italia shpesh ka luajtur një rol të dorës së dytë. Gcap përfaqëson një nga gurët themelorë të planifikimit ushtarak italian në afat të mesëm dhe të gjatë dhe shënon një ndryshim të mundshëm të kursit nga programet e mëparshme, nga Eurofighter te F-35, në të cilin qasja në teknologji dhe kontrolli i aftësive mbeti kryesisht në duart e partnerëve më të fortë. Gcap është rezultat i bashkimit të dy programeve të mëparshme: projektit britanik Tempest dhe projektit japonez FX. Qëllimi është të zhvillohet një sistem luftarak ajror i gjeneratës së gjashtë deri në vitin 2035, i cili synon të zëvendësojë në mënyrë progresive platforma të tilla si Eurofighter Typhoon dhe Mitsubishi F-2. Është një sistem ajror i integruar i projektuar për të vepruar në kontekste komplekse lufte, me një theks të fortë në ndërveprimin me forcat aleate. Sipas Dokumentit të Planifikimit Shumëvjeçar të Mbrojtjes, kontributi italian në Gcap vlerësohet në rreth 9 miliardë euro deri në vitin 2035. Shifra ka të bëjë me fazën e zhvillimit dhe nuk përfshin asnjë kosto të ardhshme që lidhet me prodhimin në seri ose ciklin jetësor operativ të sistemeve. Vetëm për vitin 2025, ndarja tejkaloi 600 milionë euro, duke e bërë Gcap një nga programet më të shtrenjta në sektorin e aviacionit ushtarak, së bashku me F-35 dhe përmirësimin e Eurofighter. Italia ka 118 avionë Eurofighter dhe synon 115 F-35, me më shumë se 180 avionë të rinj të planifikuar rreth vitit 2040.