Ishte data 30 prill 1945, akrepat shënonin 15:15, kur Adolf Hitleri kreu vetëvrasje në bunkerin e tij në Berlin, së bashku me Eva Braun, partneren e tij prej shumë vitesh. Në ato momente, Berlini ishte i rrethuar nga Ushtria e Kuqe dhe armët sovjetike dëgjoheshin nga bunkeri. Hitleri kishte refuzuar të largohej nga kryeqyteti dhe kishte vendosur të vdiste atje, duke u përballur me fundin e tij. Vdekja e tij ishte e lidhur drejtpërdrejt me fundin e regjimit të tij, që njihet si Rajhu i Tretë. Në ditët e fundit të jetës, i izoluar në bunker me disa nga bashkëpunëtorët e tij më të afërt, Hitleri u përball me tradhtitë e bashkëpunëtorëve më të lartë, të cilët tentuan të merrnin pushtetin apo të bënin paqe me aleatët perëndimorë. Kjo e tronditi thellë dhe përshpejtoi vendimin e tij për vetëvrasje. Pas martesës së tij me Eva Braun në natën mes 28 dhe 29 prillit, Hitleri diktoi testamentin e tij, ku caktoi si pasardhës admiralin Karl Dönitz. Më 30 prill, pasi përshëndeti për herë të fundit bashkëpunëtorët e tij, ai u mbyll me Evën në dhomën e tij. Pak më vonë, u gjet i vdekur me një plagë plumbi në kokë, ndërsa Eva kishte pirë helm. Trupat e tyre u dogjën në oborrin e Kancelarisë, siç kishte urdhëruar vetë ai, për të shmangur poshtërimin publik nga armiqtë. Mbetjet u varrosën aty pranë. Megjithëse sovjetikët i gjetën mbetjet disa ditë më vonë dhe i identifikuan përmes analizave dentare dhe dëshmive të dentistëve të tij, Stalini zgjodhi të mos e publikonte këtë informacion. Përkundrazi, ai shtoi dyshimet duke thënë se Hitleri mund të ishte arratisur në Spanjë apo Argjentinë. Kjo deklaratë ushqeu për dekada teori konspirative dhe shtyu FBI-në, CIA-n dhe shërbimet britanike MI6 të hetonin dhjetëra raportime për shfaqje të supozuara të Hitlerit në Europë dhe Amerikën Latine. Në fakt, të gjitha dëshmitë e njerëzve që ishin në bunker – si shoferi, sekretarja, infermierët dhe oficerët – përputheshin: Hitleri kishte vdekur në Berlin. Britanikët, në vitin 1947, përgatitën një raport të detajuar, i cili përforcoi këtë version. E njëjta histori u konfirmua edhe nga një dosje sekrete e hartuar për Stalinin, e cila u publikua vetëm pas rënies së Bashkimit Sovjetik. Për vite me radhë, mbetjet e Hitlerit dhe të figurave të tjera naziste, u mbajtën të fshehura nga kundërspiunazhi sovjetik. Fillimisht u varrosën në një pyll në Brandenburg, pastaj në një bazë ushtarake. Por në vitin 1970, kur baza iu dorëzua Gjermanisë Lindore, KGB-ja urdhëroi që mbetjet të digjeshin dhe të zhdukeshin përgjithmonë për të shmangur që ndonjëherë të bëheshin vend pelegrinazhi për neonazistët. U dogjën në fshehtësi të plotë dhe u hodhën në lumin Elba, ose sipas disa burimeve, në kanalizimet e qytetit. Gjithsesi, pjesë të dhëmbëve dhe kafkës së Hitlerit u ruajtën në selinë e KGB-së në Moskë. Në vitin 2017, një grup studiuesish francezë, nën mbikëqyrjen e autoriteteve ruse, krahasuan këto mbetje me radiografitë dentare të Hitlerit dhe vërtetuan pa dyshim se i përkisnin atij. Kjo konfirmoi zyrtarisht se Hitleri kishte vdekur në bunkerin e tij në Berlin. Studiuesit thanë se Stalini qëllimisht e mbajti misterin gjallë për të pasur përparësi mbi aleatët dhe për të mbajtur kontrollin mbi narrativën historike. Sot, mbetjet e vetme që ekzistojnë janë një pjesë e kafkës dhe disa dhëmbë – të ruajtura në mënyrë simbolike në një kuti disketash dhe një kuti purosh në arkivat e Moskës.