Një operacion i befasishëm amerikan kundër presidentit venezuelian Nicolás Maduro ka tronditur jo vetëm Karakasin, por edhe Pekinin. Bastisja e urdhëruar nga Donald Trump për të marrë nën kontroll dhjetëra milionë fuçi naftë venezueliane ka krijuar kaos politik, duke vënë në pikëpyetje investimet mbi 100 miliardë dollarë që Kina ka derdhur në këtë vend gjatë dy dekadave. Vetëm pak orë para aksionit, Maduro e quante homologun Xi Jinping “vëlla të madh” dhe lavdëronte partneritetin strategjik me Kinën. Pamjet e takimeve diplomatike u zëvendësuan shpejt nga fotografitë e liderit venezuelian në bordin e një anijeje amerikane, i lidhur me pranga simbol i kthesës dramatike të raportit SHBA–Venezuela. Pekini reagoi ashpër, duke dënuar lëvizjen e Uashingtonit ndaj një shteti sovran dhe duke akuzuar SHBA-të se po sillen si “gjykatës i botës”. Megjithatë, përtej retorikës, autoritetet kineze po bëjnë llogari të ftohta për të ruajtur këmbën e tyre në Amerikën e Jugut dhe për të menaxhuar marrëdhënien e brishtë tregtare me administratën Trump. Kina është blerësi kryesor i naftës venezueliane, rreth 80% e prodhimit u dërgua drejt saj vitin e kaluar. Embargoja amerikane e grumbulloi këtë sasi në anije dhe depo, të cilat tani pritet të kalojnë në kontrollin e SHBA-ve. Analistët paralajmërojnë se kompanitë shtetërore kineze si CNPC dhe Sinopec rrezikojnë të margjinalizohen ose të humbasin asete të rëndësishme në mes të turbulencës. Shqetësimi në Pekin është më i gjerë: a po dërgon Trump mesazhin se SHBA-të janë gati të shkojnë shumë larg për të frenuar ndikimin kinez? Deklaratat e Sekretarit amerikan të Shtetit, Marco Rubio, se hemisfera perëndimore është “oborri ku jetojmë dhe nuk do të lejojmë armiqtë të operojnë këtu”, u lexuan në Kinë si thirrje e hapur ndaj Pekinit për t’u tërhequr nga Amerika Latine. Në rrjetet sociale kineze u shfaqën edhe spekulime nacionaliste për Tajvanin, me pyetje nëse Pekini mund të veprojë njësoj ndaj ishullit vetëqeverisës. Ekspertët perëndimorë vlerësojnë se paralelizmi është i sforcuar dhe se Kina nuk ka ende besim se mund të marrë Tajvanin me forcë me kosto të pranueshme. Kaosi i krijuar në Venezuelë mund të frikësojë investitorët e ardhshëm në të gjithë rajonin, i cili është jetik për furnizimet me ushqim, energji dhe burime natyrore të Kinës. Presioni amerikan ndaj Panamasë për të anuluar zotërimet portuale kineze në Kanalin e Panamasë e ka thelluar edhe më tej pasigurinë. E gjithë kjo mbetet një bast i madh i Trump. Ndërsa Kina pëlqen lojën afatgjatë dhe urren tronditjet, përballë një Uashingtoni të paparashikueshëm, Pekini rrezikon të humbasë planin e tij për të fituar zemrat e Jugut Global dhe për të projektuar veten si alternativë e qëndrueshme ndaj Perëndimit.