Modeli Trump te Milani, kur pushteti bëhet spektakël dhe klubi kthehet në një “gjykatë”

Fakti që Gerry Cardinale është një admirues i Donald Trumpit nuk është thjesht një anekdotë rozë apo një shënim i parëndësishëm në margjinat e gazetave. Përkundrazi, ky është çelësi i vetëm për të lexuar dhe kuptuar gjithçka që po ndodh aktualisht te Milani. Vite më parë, Trump u rikthye në qendër të vëmendjes mediatike falë një formati televiziv mjaft specifik: atij të shefit autoritar që pushon nga puna, godet dhe “pret koka” në mënyrë spektakolare përpara kamerave. Por, në botën e biznesit real, spektakolarizimi i pushtetit prodhon gjithmonë të njëjtat efekte shkatërruese: çorientim të brendshëm, vakuume operative dhe sinjale të gabuara drejt botës jashtë.

Parimi bazë i çdo tranzicioni apo suksesi operacional thotë se askush nuk e shkatërron një strukturë ekzistuese përpara se struktura e re të jetë gati për të zënë vendin e saj. Kjo nuk bëhet për sentimentalizëm apo romancë, por për arsye elementare dhe praktike të mbijetesës së një kompanie.

Megjithatë, problemi më i thellë nuk qëndron te nxitimi apo kohëzgjatja, por te mendësia. Ditën e dielë, Cardinale zgjodhi të dhuronte një shfaqje në një nga hotelet e qendrës, përpara kamerave dhe gazetarëve. Mbledhje të njëpasnjëshme në sy të publikut, drejtues që hynin e dilnin si në sfilatë dhe një “Great meeting!” (Mbledhje e shkëlqyer!) me prepotencë e assertivitet përpara mediave të pranishme.

Ndërkohë që skuadra po përgatitej të luante ndeshjen më të rëndësishme të sezonit, pronësia ushqente cirkun mediatik të para-ndeshjes. Kushdo që ka qoftë edhe minimumin e kulturës organizative e di mirë se në momente të tilla rregulli i artë është krejt e kundërta: heshtje, kompaktësi, përqendrim dhe zero shpërqendrime.

Skena e së dielës së kaluar ishte mohimi i çdo parimi elementar të menaxhimit të krizave (crisis management). Është e pamundur të mos shohësh aty, edhe një herë, hijen e modelit të tij të referencës: shefi që shfaqet, pushton hapësirën dhe kërkon me çdo kusht qendrën e vëmendjes. Mund të tolerohet që një pronar të mos marrë vesh nga futbolli. Ky nuk është një parakusht për të pasur sukses, me kushtin e vetëm që ai të dijë të zgjedhë njerëzit e duhur dhe të ketë përulësinë t’u besojë atyre.

Në rastin e Milanit, njeriu më me ndikim në këtë “organigramë të rrjedhshme” dhe joformale, që tashmë është kthyer në një markë fabrike për RedBird, rezulton të jetë Zlatan Ibrahimoviç. Një figurë me një përvojë menaxhuese që pothuajse prek vlerën zero. Pas pak ditësh, Ibra do të largohet nga Milano për llogari të Botërorit në SHBA, ku do të shërbejë si komentator televiziv për një muaj rresht.

Nuk është problem në vetvete që një këshilltar gjendet shpesh diku tjetër; ky bëhet një problem serioz kur qendra e vendimmarrjes nuk bazohet mbi procese të qarta dhe struktura solide, por mbi praninë fizike të personave. Një organizatë serioze funksionon edhe mbijeton pa pasur nevojë për prezencën e individëve të veçant, ndërsa një gjykatë jo.

I gjori Milan.

Top Channel