Rrëfimi i Francesco Acerbit: Dua të luaj ende, pastaj do të bëhem trajner, ndërsa kombëtarja…

Në moshën 38-vjeçare, “luani” Francesco Acerbi si është?

‘Jam mirë! Pak kohë me familjen: relaks, stërvitesh pak, rri me fëmijët. Jeta normale që bëhet gjatë pushimeve.’

Fillon një kapitull i ri i jetës tënde. Para së gjithash, si mund ta përkufizojmë sezonin tënd të katërt dhe të fundit te Interi? Çfarë sezoni ishte?

‘Shiko, ishte pak ndryshe nga të tjerët, por mendoj se ishte një nga sezonet më konstruktive. Ishte intensiv në shumë këndvështrime: nuk ishte një vit i lehtë në përgjithësi, edhe pse fituam dy trofe, por ishte shumë i dobishëm. Ishte pak me ulje-ngritje, me momente të vështira, por jam shumë krenar për veten, edhe për mënyrën se si e përballova vitin në çdo aspekt.”

Për çfarë je veçanërisht krenar?

‘Në fillim të vitit ndodhën disa gjëra për të cilat është më mirë të mos flasim. Por që nga ai moment nuk u dorëzova kurrë, gjithmonë u përpoqa të jepja maksimumin në çdo situatë, në çdo stërvitje, për ta ndihmuar ekipin në momentet e vështira. Sigurisht, jo vetëm unë; të gjithë i dhamë forcë njëri-tjetrit për të dalë nga këto periudha të vështira, të cilat ekzistuan edhe pse fituam dy trofe.Sidomos pas eliminimit nga Champions League, kaluam disa muaj – nga janari deri para pushimit të kombëtareve – ku nuk po luanim më, nuk ishim vetvetja, nuk arrinim të qëndronim mirë në fushë, ishim të lodhur mendërisht. Pastaj arritëm të reagonim: fitorja ndaj Romës, pastaj ajo ndaj Comos që e mbylli përfundimisht kampionatin. Sepse në fakt nuk pati një rival të vërtetë këtë vit: ishte pak Milani, Napoli humbi shumë pikë, Juventusi pati vështirësi që në fillim… Nuk kishte një skuadër që mund të na rrinte pas, sepse sa herë dikush përpiqej të afrohej, humbiste edhe ajo pikë. Në fund ky kampionat ishte, me thënë në thonjëza, mjaft i qetë, edhe pse patëm momente jo të lehta.’

Çfarë e ndezi shkëndijën për reagimin? Chivu, një nga veteranët, ti, kapiteni…?

‘Kur je në një moment vështirësie, mendoj se të gjithë e vërejnë dhe të gjithë janë të rëndësishëm për të dalë prej tij. E sheh: kur je i lodhur mendërisht, gjëja më e vështirë është të reagosh. Por duhet ta bësh menjëherë, sepse nëse e bën pak më vonë, siç ndoshta ndodhi, ke skuadrat pas teje vetëm 3-4 pikë larg dhe pastaj nuk arrin më të reagosh. Fatmirësisht ishin 8-9 pikë larg dhe shihje që edhe ato humbnin pikë, prandaj mbetëm gjithmonë relativisht të qetë. Duhet të bashkosh grupin dhe t’u thuash: ‘Djema, ose nxjerrim diçka nga vetja, ose humbasim kampionatin, humbasim kupën dhe shkojmë me pushime.Skuadra reagoi shumë mirë: kjo do të thotë që grupi ynë është vërtet i jashtëzakonshëm dhe për këtë arsye fituam. Grupi prej shumë vitesh ka qenë gjithmonë i njëjti, shton lojtarë të mirë, djem të mirë… grupi është i bashkuar dhe në fund, kur një grup është i bashkuar, del nga çdo vështirësi’

Në një intervistë kishe thënë: “Chivu më ka befasuar pozitivisht”. Na tregon diçka për të që ne nuk e shohim?

‘Ka qenë një lojtar i rëndësishëm, ka fituar trofe. Pastaj, si trajner, vinte nga katër muajt te Parma dhe më pas vjen te Interi, ku në vitet e fundit ishin luajtur finale të Champions League dhe ishte fituar kampionati… Nuk donte të bënte gjëra të ekzagjeruara: skuadra ishte ajo, skema ishte ajo. U përpoq të menaxhonte grupin. Në një farë mënyre na jepte shumë liri për ditët e pushimit: e kuptonte kur ishe pak i lodhur dhe përpiqej të të menaxhonte, sepse e di që ka shumë ndeshje. Pastaj edhe ne u përpoqëm ta ndihmonim, sepse nuk është e lehtë të vish te Interi, ke një peshë të madhe mbi shpatulla. Mendoj se grupi këtë vit bëri një hap përpara në aspektin mendor, sepse falë grupit – ua kam thënë edhe shokëve të skuadrës – arritëm të fitonim atë që fituam. Grupi këtë vit bëri diferencën: me dinamika të tjera brenda ekipit nuk do ta kishim arritur. Jam shumë krenar për veten dhe mbi të gjitha për shokët e mi. Pastaj, sigurisht, Chivu vendosi edhe vulën e tij. Në fund të gjithë bashkë arritëm të fitonim’.

Të gjithë kujtojmë çfarë thuhej për ju pas Mynihut: një skuadër në fund të ciklit. Edhe Chivu, kur erdhi, insistoi shumë që duhej t’ju bindte se ishit ende në gjendje të fitonit…

‘Sinqerisht nuk e kuptoja: ne arritëm deri në fund në çdo kompeticion. Nëse pastaj të dhemb të humbasësh një finale Champions League 5-0, ku as nuk hymë në fushë… mund të ndodhë.Më dhemb më shumë ajo kundër Cityt, sepse e kishim në dorë, e luajtëm… ajo kundër PSG-së jo. Unë nuk i kam bërë vetes asnjë faj: ishim të vdekur, të rraskapitur, mbaroi. Pastaj ka njerëz që e përjetojnë më shumë dhe të tjerë më pak, por nuk kishte asgjë për t’u rindërtuar: kishim arritur rezultate të rëndësishme. Për mua ishin konsiderata të çmendura. A na motivoi Chivu? Sigurisht që gjithmonë ke nevojë për dikë që të jep një shtysë më shumë, por kjo është diçka shtesë, sepse nëse luan për Interin, presionin ia vendos vetes. Nuk të duhet një motivues. Te Interi të duhet dikush që ta vendosë lojtarin në kushtet më të mira për t’u shprehur.Makina ishte tashmë e ndezur, nuk kishte nevojë për një mekanik që të rregullonte gjëra’.

Pra, ishte pak e ekzagjeruar historia për Chivun?

‘Jo, është normale që të thuhet. Por nuk është se ai na motivoi nga zeroja. Gjithmonë duhet dikush që të të thotë se mund të fitosh me këdo dhe që je i fortë. Trajneri nuk mund të të thotë: ‘Je i dobët, nuk mund të fitosh’, sepse ke lojtarë të rinj në dhomën e zhveshjes dhe pastaj futesh në fushë i pasigurt. Pra, ai pati besim të madh tek ne dhe vazhduam. Një skuadër e madhe duhet të jetë kështu: trajneri duhet të jetë empatik me lojtarët, të vendosë rregulla dhe të dijë t’i motivojë në momentin dhe mënyrën e duhur, në mënyrë që ata të japin maksimumin’.

Çfarë marrëdhënieje kishe me të?

‘Unë luaja, ai ishte trajneri. U vura në dispozicion. Për shembull, unë e dua shumë edhe Inzaghin, por këto janë marrëdhënie ku ti je trajneri dhe unë jam lojtari. Simone më dha shumë besim, por unë ia shpërbleva po aq. Kjo është ajo që më pas sjell respekt të ndërsjellë’.

Është Inzaghi trajneri që ka lënë më shumë gjurmë në karrierën tënde?

‘Kam pasur shumë trajnerë që më kanë lënë diçka. Me të kam fituar, kam kaluar mirë për shtatë vite dhe prandaj ndoshta është ai që ka pasur ndikimin më të madh’.

Duke u kthyer te ti në këtë moment të karrierës, në moshën 38-vjeçare, shikon më shumë atë që ke arritur apo ke ende forcën të shikosh përpara?

‘Jo, unë jam mirë dhe dua ende të luaj. Nuk kam ndër mend të bëj diçka tjetër tani, por dua të vazhdoj me shumë qetësi sepse e di që kam dhënë gjithçka që kisha.Me Interin jam ndarë mirë: nuk kam asnjë peng. Përkundrazi, jam shumë krenar për këto katër vite: për mënyrën si erdha, si u largova dhe për atë që bëra’.

Çfarë lloj eksperience do të doje të bëje tani? Ke imagjinuar diçka konkrete?

‘Jo për momentin. Do të shohim çfarë vjen dhe pastaj do ta vlerësojmë me familjen time.’

Çfarë mund t’i japë Francesco Acerbi futbollit italian sot?

‘Kam eksperiencë dhe motivim. Ndoshta edhe pak shembull në fushë për mënyrën se si duhet të stërvitesh. Në moshën 38-vjeçare kam ende dëshirën e një djaloshi të ri: dua të luaj.Nëse do të doja të bëhesha trajner, për shembull, do ta kisha filluar këtë vit. Pastaj do të jetë profesioni im, por tani kam ende dëshirë të vazhdoj në nivele të larta edhe 2-3 vite’.

Duke parë prapa tani te karriera jote, në moshën 38-vjeçare, çfarë do t’i thoje Acerbit të ri?

‘Beso më shumë te vetja: mendja jote e di çfarë duhet të bëjë. Jetoje më qetë: nuk ke pse t’i provosh asgjë askujt. Nga ushqimi i mirë deri te përpjekja për të bërë çdo gjë në mënyrë perfekte, gjithmonë i kam vendosur vetes shumë presion’.

Kishe thënë se sëmundja të shpëtoi jetën. Është kështu?

‘Me shumë mundësi, pa atë do të kisha ndaluar së luajtur. Ose të paktën në moshën 30-vjeçare nuk do të isha duke luajtur në ato nivele. Sigurisht që nuk do të isha në Serie A, do ta kisha pasur shumë të vështirë’.

A ka një ëndërr futbolli që do të doje ta arrije, edhe nëse disa tashmë i ke realizuar, dhe që do t’ia dedikoje babait tënd?

‘Do t’i dedikoja gjithçka. Ndoshta më shumë familjes sesa futbollit. Falë tij kam filluar të luaj te Chievo, përndryshe do të kisha hequr dorë edhe atëherë. Duhet vetëm ta falënderoj për karakterin që më ka transmetuar dhe për gjithçka që ka bërë për mua. Kundër çdo gjëje dhe kundër të gjithëve, ai arriti atë që donte: që unë të bëhesha futbollist’.

Pra edhe Francesco Acerbi trajneri i së ardhmes do të jetë falë tij?

‘Është një mendim që e kam. Pastaj sigurisht që tani mendoj më shumë për të luajtur, por kur të vijë momenti do ta kuptoj. Po, pse jo, do të më pëlqente’.

Pa u kthyer te polemika me Spallettin, do të të pëlqente të ktheheshe në Kombëtare edhe vetëm për një ndeshje, për ta mbyllur atë kapitull që u ndërpre në një mënyrë pak të pazakontë?

‘Unë nuk kam thënë kurrë ‘mjaft’ me Kombëtaren. Për ato dy ndeshje (kualifikueset e Botërorit kundër Norvegjisë dhe Moldavisë) thashë më falni, por nuk mundem. Por nëse Gattuso do të më kishte thirrur, do të kisha shkuar me shumë dëshirë. Gjithmonë kam thënë se për mua Kombëtarja është maksimumi.

 

Para se të thoja jo, kam reflektuar shumë, nuk ishte e lehtë. Në fund mora atë vendim, i drejtë apo i gabuar qoftë. Ishte gjëja më e mirë për mua. Çfarëdo që të zgjidhja, dikush do të më kritikonte’.

Duke folur për Botërorin, po shohim një Haaland të frikshëm: si ndalet një lojtar i tillë?

‘Duhet shumë kujdes në detajet më të vogla dhe përqendrim maksimal. Me lojtarë të tillë është një moment i vetëm: nuk mund të lësh asnjë centimetër. Duhet të dish t’i lexosh situatat, duhet të jesh agresiv. Pastaj duhet edhe pak fat, sepse sulmuesit gjithmonë do t’i kenë rastet e tyre… atëherë topi mund të mos hyjë. Ndoshta bën të njëjtën ndeshje dhe ai të shënon dy gola. Problemi është se përveç tij ishin edhe të gjithë të tjerët: Bernardo Silva, De Bruyne dhe të gjithë fenomenet e tjerë ndaj të cilëve duhet të ishe i kujdesshëm.”

Por a e shkëmbyet fanellën me të?

‘Jo, nuk jam tipi që kërkon fanella, nuk kam shumë prej tyre. Ai ma kishte kërkuar mua, unë i kërkova dy prej tij dhe më tha jo’

Gjithmonë në temën e Botërorit, më e vështirë është të ndalosh Messin apo Ronaldon?

‘Cristiano është një makineri: nëse ka një top, të shënon gol. E admiroj shumë për urinë e tij për sukses dhe kulturën e punës që tregon, një forcë mendore e jashtëzakonshme. Leo është Leo: për të mosha nuk ka rëndësi dhe shokët e skuadrës luajnë për të. Pa i hequr asgjë CR7, Messi ende bën diferencën në një Botëror.”

Pra, nga sa kuptoj, fiton Messi?

‘E admiroj shumë Cristianon për mënyrën se si është ndërtuar si lojtar, por Messi është pak më shumë dhuratë nga natyra’

Duke folur për Argjentinën, sipas teje Lautaro është pak i nënvlerësuar?

‘Të gjithë duan Julian Alvarez, për të cilin Atletico kërkon 200 milionë euro, por në Botëror po luan më shumë Lautaro. Nuk e di nëse është i nënvlerësuar, por sigurisht nuk është aq i reklamuar, ndoshta ka pak më pak famë. Për mua është një lojtar shumë i fortë. Më pëlqen shumë për bujarinë e tij dhe dëshirën për të luftuar për ekipin, edhe kur golat nuk vijnë. Si Thuram, një tjetër lojtar për të cilin flitet pak, por është një fenomen.’

Çfarë duhet të bëjë Italia për t’u kthyer në Botëror?

‘Nuk e di… Ka shumë arsye. Njëra prej tyre lidhet me të rinjtë, sepse është normale të mos flitet për lojtarët 38-vjeçarë: duhet të përpiqemi të fokusohemi te djemtë e rinj. Si ta bëjmë këtë, nuk e di. Sepse për të fituar duhet një përzierje e gjithçkaje, por të rinjtë duhet të jenë aty. Për shembull, unë shoh Pio Espositon dhe për mua është në nivelin më të lartë: nuk kam parë kurrë një djalë të ri kaq të përgatitur dhe pikërisht për këtë arsye po ecën përpara. Ndoshta nuk e kemi kultivuar siç duhet, por brezi ka ndryshuar pak. Më parë dilje të luaje edhe në shi, parqet ishin gjithmonë plot… Nuk është faji i të rinjve, ata kanë në mendje edhe gjëra të tjera që nuk lidhen vetëm me futbollin dhe kjo bën që të kemi lojtarë shumë teknikë, por ndoshta jo gjithmonë të përgatitur mendërisht. Pastaj sigurisht, ndoshta duhet t’i bëjmë të argëtohen më shumë, të punojmë më shumë teknikën dhe mbi të gjitha të kemi prindër që i mbështesin dhe jo që zihen gjatë ndeshjeve të fëmijëve.”

A sheh një Francesco Acerbi të ri te lojtarët e rinj?

‘Jo, në fakt jo. Por kjo sepse nuk e ndjek shumë futbollin, kështu që nuk do të dija të të thosha emra konkretë. Ka mbrojtës të mirë që mund të bëjnë një karrierë të madhe, por pastaj ndoshta nuk kanë vazhdimësi dhe për të qenë një mbrojtës i madh kjo është një karakteristikë themelore. Nëse gabon, pas teje është vetëm portieri: ndoshta një herë të shpëton me një pritje të jashtëzakonshme, por herën e dytë… Duhet të jesh konstant dhe gjithmonë i përqendruar.”

Duke folur për mbrojtësit, duket si një vit i mallkuar për Bastonin. Ke folur me të?

‘Ai e di që nëse ka nevojë për çfarëdo gjëje, unë, si edhe të tjerët, jam gjithmonë aty. Futbolli është futboll, por këtu bëhet fjalë për jetën private, jashtë fushës, ku përfshihet familja: janë gjëra që lënë shenjë dhe më vjen shumë keq për të. Duhet të jetë ai që, nëse dëshiron, të vendosë të flasë me ne. Por jam i sigurt se do të ketë forcën mendore për të reaguar: ai ka atë karakterin e fortë, në kuptimin pozitiv, që është pjesë edhe e mënyrës së tij të lojës dhe që do ta ndihmojë të ecë përpara.”

A do të bëje diçka ndryshe nëse do të ktheheshe pas në kohë?

‘Jo, sepse nuk do të ishte e drejtë. Ka shkuar kështu dhe është në rregull. Por çfarë më mirë se kaq mund të kërkoja? Pas asaj që kam kaluar, duhet të kisha ndaluar së luajturi, nuk kisha më dëshirë. Me siguri do të kisha përfunduar poshtë në moshën 30-vjeçare ose duke luajtur maksimumi në Serie B.Ndërsa unë pata një shans të dytë dhe fitova shumë trofe. Pse duhet të kthehem pas?’

Top Channel