Kampioni brazilian ka qenë një nga sulmuesit më të fortë në historinë e futbollit. Ronaldo Luís Nazário de Lima, “Il Fenomeno”, mbush 50 vjeç.
Paksa i tregon vitet me atë profil të rrumbullakosur që tradhton një regjim ushqimor imagjinativ dhe ndonjë birrë me miqtë. Por mjafton të shohësh disa nga golet e tij për ta falur. Tani që është 50 vjeç, është mirë edhe kështu. Në Itali kaloi pesë vite te Interi dhe një vit e gjysmë te Milani. Mund të shkruante shumë histori, shkroi vetëm një pjesë. E rëndësishme është që kaloi nga këtej.
Kur mbërriti ai, mjegulla u largua nga Milani. E fshirë nga shkëlqimi i asaj ylli me reflekse ylberi, e shpërndarë nga shushuritja e pakapshme e shpejtësisë së tij. Kur erdhi, ishte lojtari më i fortë i të gjitha kohërave, me gjithë respektin për Pelé, Maradonën apo Di Stéfanon. Po të kishte qenë e mundur të klonohej ai vit, të shumëzohej me katër apo pesë, sot nëpër bare nuk do të kishte diskutime. Askush më i mirë se ai. Askush më i mirë se ai Ronaldo atëherë, ai që tallte kundërshtarët që e godisnin pa mëshirë, ai që fitoi për përjetësi nofkën “Fenomeni”.
Historia e Ronaldo Luís Nazário de Lima-s nis si ajo e shumë të tjerëve. Mjaftueshëm i varfër sa të mos kishte para për autobus për të shkuar në stërvitje, por shumë më tepër se mjaftueshëm i zoti për të gjetur dikë që i paguante jo vetëm autobusin, por edhe trenin, avionin, shtëpinë dhe ushqimin. Në këtë rast specifik, zoti Jairzinho — kampion bote 24 vite para tij, por mbi të gjitha dikush që duke luajtur me Gérson, Tostão, Pelé dhe Rivelino, merrte vesh nga fenomenet. Më pas çdo gjë u bë tepër e lehtë, paratë nisën të rrjedhin lumë, ashtu si luksi, makinat e femrat.
Mund të bënte më shumë, por kjo vlen për të gjithë. Mund të angazhohej në dy stërvitje shtesë në vend që të dorëzohej në krahët mikpritës të dy prej mijëra biondeve. Mund të hante një hamburger më pak, mund të shmangte fshehjen e një birre të ftohtë në një kanaçe Coca-Cola. Mund të kafshonte gjuhën kur “Señor” Cúper i kërkonte të bënte fazën mbrojtëse si Kallon dhe ai i përgjigjej me qetësi t’i kërkonte Kallonit të shënonte golet e tij. Nuk do të ndryshonte shumë, ndoshta 10 gola më shumë, ndoshta një Scudetto në Itali, ndoshta një Top i Artë tjetër. Por diferencën mes tij dhe atyre që mbetën sipër tij në histori e bënë tetivat — ata instrumente fantastikë që i dhanë fuqi të papërmbajtshme, por më pas i kërkuan të thoshte mjaft e të bënte diçka tjetër, me 30 kile më shumë, por me të njëjtën dëshirë për të jetuar.
Dhe po të kishte qenë ndryshe, nuk do të kishte qenë kaq i fortë. Alergjik ndaj festave të detyruara dhe stërvitjeve të planifikuara. Me topin në këmbë vraponte me 40 km/h, pa top mezi kalonte 15. E papranueshme për të mungesa e konkurrencës. Sfidonte mbrojtësit duke e lënë topin pas e duke e mbrojtur kundër tre vetave — fitonte gjithmonë ai, edhe kur u plak e u shëndosh. Problemi ishte vetëm një: donte të ishte Ronaldo përgjithmonë, djaloshi me dhëmbët e mëdhenj, kurse të tjerët i kërkonin të ishte “Fenomeni”. Aty diçka u prish. Ndodhi një kortokonduksion dhe atëherë nuk ishte më Ronaldo e nuk ishte më “Fenomeni”, por diçka pezull në ajër.
Milani i tij pati dy fytyra: ajo e pashqetësuar si 21-vjeçar me fanellën zikaltër pas sezonit të shpërthimit te Barcelona, dhe ajo më e mundimshme si 30-vjeçar me peshë shtesë por ende përcaktues me fanellën kuqezi, jo mjaftueshëm e gjatë për të prishur marrëdhënien prindërore me Massimo Morattin. Një gol në një derbi të humbur në fund mund të falet, duke u mjaftuar me dedikimin e një gjesti sfidues. Aty përfundoi gjithçka, edhe sepse aty, mes një spitali e një tjetri, përfundoi edhe Milani i tij i dytë — pak fitimprurës nga pikëpamja e lavdisë personale sportive, por mjaft i plotësuar nga shumë pikëpamje të tjera. Në CV-në e tij ka disa fitore, por të paktën gjysma e atyre që mund të arrinte. Pak për faj të tij e shumë për faj të rrethanave, ndoshta nga ajo faull e famshme e Iulianos në Delle Alpi, ndoshta nga rënia e tij psiko-fizike ditën e finales së Botërorit, apo ai bllokim i 5 majit.
Pjesën tjetër e bënë frikërat, sepse të gjithë kemi frikë nga diçka, edhe fenomenet e mundshme. Ndonjëherë janë frikëra të çuditshme e të pakuptueshme. Në këtë rast nuk bëhet fjalë për frikë nga jeta apo nga pafundësia, as për frikë nga mbrojtësit që godasin me një egërsi obsesive. Frika e Ronaldos është më iracionalja, por edhe më banalja nga të gjitha: frika nga errësira. Dhe për ta mposhtur atë, nuk mjafton të flesh me dritën ndezur.
Top Channel
