Çfarë nuk po funksionon te Milani? 4 dilema të mëdha për Amorimin

Është një mesazh i kuptueshëm për një trajner që ka vetëm pak muaj në krye të skuadrës, por paraqitjet e fundit kanë nxjerrë në pah disa probleme që kërkojnë zgjidhje.

Barazimi me Lazion ishte vetëm një tjetër sinjal. Përtej rezultatit, diferenca e madhe mes dy pjesëve tregoi se Milani ende nuk e ka gjetur ekuilibrin dhe vazhdimësinë që kërkon Amorim. Pjesa e parë ekspozoi dobësitë, ndërsa e dyta tregoi se trajneri portugez ka alternativa për ta ndryshuar fytyrën e skuadrës. Janë të paktën katër çështje ku Amorim duhet të punojë më shumë.

Ekuilibri i mesfushës

Një nga përfundimet më të qarta të këtyre ndeshjeve është rëndësia e Musahut për mënyrën e lojës që kërkon Amorim. Dinamika, shpejtësia dhe aftësia për të mbuluar hapësirat e bëjnë atë një element të rëndësishëm për ekuilibrin e mesfushës. Hyrja e tij në lojë ndaj Lazios ndryshoi ndjeshëm strukturën e skuadrës, ndërsa Rabiot u duk më komod kur iu rikthye rolit të tij natyral.

Në krahun tjetër, Modric pati një paraqitje larg nivelit të tij më të mirë. Humbjet e topit dhe ndikimi i kufizuar në fazën pa top treguan se edhe kroati nuk mund të konsiderohet automatikisht titullar në çdo ndeshje. Amorim duhet të gjejë kombinimin që i jep Milanit ekuilibrin më të madh.

Dilema pas sulmuesit

Një tjetër pikëpyetje lidhet me dy pozicionet pas Gonçalo Ramos. Amorim ka eksperimentuar me disa futbollistë, por ende nuk duket se ka gjetur formulën ideale. Cisse ka qenë ndër më të përdorurit dhe përgjithësisht ka dhënë përgjigje pozitive, ndërsa Loftus-Cheek ka treguar shpërthime interesante, por edhe momente ku zhduket nga loja.

Rabiot mund të jetë një alternativë në këtë rol, por më shumë si zgjidhje e dytë. Rikthimi i Pulisic është një lajm i rëndësishëm për trajnerin, ndërsa edhe Hutchinson mund të marrë më shumë hapësira në rotacion.

Si të aktivizohet Ramos

Gonçalo Ramos mbetet një tjetër çështje që Amorim duhet ta zgjidhë. Sulmuesi portugez ka shënuar vetëm një gol deri tani, ndaj Venezia-s, ndërsa ka humbur edhe disa mundësi të tjera. Problemi nuk duket të jetë angazhimi. Ramos vrapon, lufton dhe jep maksimumin, por shpesh mbetet i shkëputur nga pjesa tjetër e skuadrës.

Cilësitë e tij nuk vihen seriozisht në diskutim dhe potenciali për të qenë një sulmues i nivelit të lartë është i dukshëm. Sfida e Amorimit është të gjejë mënyrën për ta përfshirë më shumë në lojën e skuadrës, pa e detyruar të harxhojë energjitë në vrapime të pafundme larg zonës ku është më i rrezikshëm.

Problemi në krahë

Edhe repartet anësore kanë dhënë arsye për diskutim. Estupinan pati një paraqitje shumë të dobët në pjesën e parë ndaj Lazios, ndërsa Chukwueze tregon dëshirë dhe angazhim, por ende nuk duket plotësisht i përshtatur me detyrat mbrojtëse. Një tjetër pikëpyetje është Bartesaghi, i cili sezonin e kaluar dha kontribut të mirë, por deri tani nuk duket se ka bindur Amorimin për të marrë më shumë hapësira.

Ndërkohë, Moreira tregoi se mund të jetë vendimtar në të tretën e fundit të fushës. Dy golat e tij ndaj Lazios ndryshuan ndeshjen, por përdorimi i tij si një lojtar që duhet të mbulojë vazhdimisht gjithë krahun mund t’i heqë pikërisht atë që e bën të veçantë: aftësinë për të qenë vendimtar pranë zonës kundërshtare. Në të djathtë, ndërkohë, rikthimi i Saelemaekers në një rol më të gjerë mund të jetë një alternativë, sidomos duke parë konkurrencën që tashmë ekziston pas sulmuesit.

Amorim ka idetë e tij dhe nuk pritet t’i ndryshojë ato pas një ndeshjeje të mirë apo të keqe. Por Milani duhet të bëjë një hap përpara. Problemet nuk janë vetëm taktike dhe as të lidhura me një rezultat të vetëm. Bëhet fjalë për gjetjen e ekuilibrit, roleve të duhura dhe mënyrës për të shfrytëzuar sa më mirë cilësitë e lojtarëve. Milani ka potencial, por ende nuk është skuadra që Amorim kërkon të ndërtojë. Dhe pikërisht këtu nis puna e vërtetë për trajnerin portugez.

Top Channel