Modric hap zemrën: Baresi ishte esenca e Milanit, Leao mjaftueshëm i pjekur për të vendosur vetë

Ndërsa për Leaon është i sigurt: “Rafa është mjaftueshëm i pjekur për të ditur se çfarë është më e mira për të. Në skuadrën time do ta doja”. Fjalë lideri. Përkundrazi, nga një Top i Artë. Luka Modric ka folur për herë të parë pas rinovimit të kontratës me Milanin. Në një moment emocionalisht të vështirë për popullin kuqezi për shkak të ndarjes nga jeta të Baresit, kroati ka hapur zemrën, ai që kur ishte fëmijë bënte tifo për Milanin e madh të kapitanuar nga Franco. Ka rrëfyer ëndrrën për të fituar një trofe e për t’ia dedikuar numrit 6, por ka prekur edhe tema të tjera: nga Amorim te Leao, nga Ramos te finalja e sezonit të kaluar që nuk i ka pëlqyer aspak dhe që tani kërkon ta harrojë duke pasuruar vitrinën e tij të trofeve.

Modric, çfarë ndjetë kur ju thanë se kishte ndërruar jetë Baresi?

“Baresi për mua përfaqësonte esencën e Milanit. Ishte, në mos më i madhi, një nga simbolet më të mëdha të këtij klubi, një njeri shumë i përkulur, një lider që udhëhiqte me shembullin e tij. Është një humbje e jashtëzakonshme për Milanin, për të gjithë milanistët. E kam takuar disa vite më parë, kur luaja me Real Madridin dhe në Los Angeles u përballëm me Milanin. Nuk kam pasur kurrë mundësinë të flas me të, por është një nga ata lojtarë që, kur bie në dashuri me një klub që fëmijë, i merr si shembull. Edhe pse nuk luante në rolin tim, e admiroja dhe mendoja: ‘Kështu duhet të sillesh dhe të luash futboll’.”

A është edhe falë Baresit që keni këtë pasion për Milanin?

“Milani më ka pëlqyer gjithmonë që fëmijë dhe e kam ndjekur para së gjithash për Zvonimir Boban, por edhe për lojtarë si Franco dhe kampionë të tjerë të mëdhenj kuqezinj. Ai ishte kapiteni dhe ishte padyshim një frymëzim për të gjithë tifozët e Milanit.”

Shumë thonë se ju i ngjani Baresit në qëndrime, flisni pak dhe ju mjafton shikimi…

“Po, Baresi ishte mbi të gjitha një lider me shembull. Nuk fliste shumë, ishte i thjeshtë dhe për mua ajo që e përshkruan më mirë është mënyra se si u rikthye nga operacioni në menisk për të marrë pjesë në finalen e Botërorit kundër Brazilit. Ishte pothuajse e pamundur të rikuperohej dhe megjithatë mori edhe përgjegjësinë për të goditur një nga penalltitë. Unë jam gjendur në një situatë të ngjashme: kur luan për kombëtaren tënde dhe duhet të gjuash një penallti, nuk është e lehtë. Kjo tregon shumë për të, për personalitetin dhe për lidershipin e tij.”

Këtë vit Milani ka një motivim më shumë: të fitojë një trofe dhe t’ia dedikojë Baresit?

“Po, ky mund të jetë një objektiv i madh për ne: të fitojmë një titull dhe t’ia dedikojmë Francos. Për trashëgiminë e tij. Ja dalësh mbanë do të ishte diçka e jashtëzakonshme, e mrekullueshme, një ëndërr. Do të punojmë fort për t’ja dalë.”

Sa i lumtur jeni që po nisni sezonin tuaj të dytë si kuqezi?

“Jam shumë i lumtur që jam rikthyer, sepse vitin e kaluar jam dëfryer. Fatkeqësisht nuk e mbyllëm mirë dhe nuk arritëm objektivin tonë minimal që ishte kualifikimi në Champions League, dhe kjo ishte pak zhgënjyese. Më erdhi keq që nuk munda ta ndihmoj skuadrën në ndeshjet më të rëndësishme në fund të sezonit për shkak të dëmtimit. Ndaj kisha dëshirë të kthehesha dhe shpresoj të bëj një vit më të mirë, të fitoj me Milanin.”

A ishte mbyllja negative me Milanin dhe një Botëror jo aq i mirë me Kroacinë që ju shtynë të vazhdoni?

“Jo, jam këtu para së gjithash sepse jam ndjerë shkëlqyeshëm. Klubi dhe tifozët më kanë treguar aq shumë dashuri, më kanë qëndruar vërtet pranë në çdo aspekt dhe kjo ishte arsyeja kryesore pse zgjodha të qendroj. Përveç kësaj, drejtuesit treguan se më donin me çdo kusht dhe kjo ishte diçka e bukur. Ndiej ende të njëjtin pasion, të njëjtën dëshirë si gjithmonë dhe kam ndërmend të vazhdoj të dëfrehem duke luajtur futboll. Ky është vendi më i mirë për mua dhe shpresoj që si t’i jap Milanit atë që i dhashë vjet, ashtu edhe të bëjmë si skuadër një sezon më të mirë. Përkundrazi, një finale më të mirë. E vetmja mënyrë për t’ja dalë është të mësojmë nga gabimet e bëra: deri te ndeshja e humbur kundër Lazios ishim aty, duke luftuar për kampionatin, pastaj kur e kuptuam se do të ishte e vështirë të fitonim titullin, ndoshta u ulëm pak në ritëm dhe u ndiem të sigurt se ishim tashmë në Champions. Gabuam.”

Pra, kur e morët vendimin?

“Gjithmonë e kam pasur në mendje që doja të vazhdoja edhe një vit. Mund ta kisha firmosur kontratën që në dhjetor, por nuk e bëra për të dëgjuar… trupin tim: duhej të kuptoja se si ndihesha, nëse kisha ende të njëjtën uri, të njëjtën dëshirë dhe pasion për të vazhduar të luaja. Kjo ishte gjëja më e rëndësishme dhe përgjigjet në fund ishin ato që prisja: jam ende mirë, kam pasion dhe gjithçka që duhet për të vazhduar përpara. Kur pashë që drejtuesit më donin ende këtu, nuk kisha shumë dyshime. Sepse ajo që Milani më ka treguar vjet, gjatë Botërorit dhe pas përfundimit të tij, është gjithçka që një futbollist dëshiron: besim dhe afeksion.”

Cilat janë përshtypjet e para për Amorim?

“Kam folur me të disa herë gjatë verës dhe ndjesitë janë të mira, shumë pozitive. Shpresoj që të jetë gjithmonë kështu, që të jemi gjithmonë në të njëjtën gjatësi vale dhe të vazhdojmë të kuptohemi. Ka shumë gjasa që trajneri të sjellë ide të reja dhe ne do të përpiqemi të bëjmë gjithçka që do të na kërkojë. Shpresoj vërtet që gjithçka të shkojë mirë.”

Ka ardhur edhe një qendërsulmues si Gonçalo Ramos. Çfarë lojtari është?

“E kam ndjekur shumë dhe është një sulmues i madh. Ndoshta është pikërisht ajo që na duhej dhe që na ka munguar në të kaluarën. Shpresoj të vazhdojë të bëjë gjërat e mëdha që ka bërë në të gjitha klubet ku ka luajtur. Kohët e fundit kam pasur me të… një përvojë të keqe, duke qenë se shënoi golin që eliminoi Kroacinë time nga Botërori (Portugali – Kroaci 2-1 në 1/16-at, shën. red.). Për aq sa kam mundur të perceptoj në këto ditë, është edhe një njeri shumë i mirë dhe shpresoj t’i dhurojë shumë lumturi Milanit.”

A i keni thënë diçka lidhur me atë gol?

(Buzëqesh) “Jo, ia kam thënë tashmë kur ishim në SHBA. Nuk dua të kthehem më te ky argument sepse nuk është një kujtim i bukur.”

A ju pëlqen Milani që po krijohet?

“Më pëlqen ajo që po bën klubi. Në thelb janë të gjithë lojtarët e vitit të kaluar, me disa afrime të reja që do të jenë të rëndësishme për ne. Ramos, Gila dhe Diawara do të sjellin ende më shumë cilësi dhe karakter në skuadër, duke na ndihmuar të arrijmë objektivat tanë.”

Keni rigjetur edhe Rafa Leaon. A ju vjen mirë që është ende këtu? Keni ndonjë këshillë për t’i dhënë për të ardhmen?

“Jo, nuk dua t’i jap këshilla. Rafa është mjaftueshëm i pjekur për të ditur se çfarë është më e mira për të. Ai e di se sa shumë e duan tifozët dhe i gjithë klubi. Është një lojtar i madh dhe është bukur ta kemi këtu. Duhet vetëm të punojë fort dhe të japë maksimumin për Milanin, siç ka bërë gjithmonë. Ndoshta nuk vjen nga një sezon i madh: ka pasur disa dëmtime dhe nuk ndihej mirë, mjaftueshëm i fortë fizikisht, por mbetet një futbollist i madh. Sipas meje, nëse do të qendrojë, do të ishte fantastike për ne, sepse kur është në formën e tij më të mirë është një nga më të mirët në botë. Shpresoj që të jetë mirë, të rigjejë futbollin e tij dhe të na ndihmojë të bëjmë një vit të madh sepse, e përsëris, është një lojtar i madh. Do të më pëlqente të qendronte, por do të shohim çfarë do të ndodhë. Siç e thashë, ai dhe klubi do të vendosin se cila do të jetë zgjidhja më e mirë, por si futbollist, natyrisht, e dua Rafën në skuadrën time.”

Pas gjashtë Champions-ave dhe tridhjetë e katër titujve të fituar, a keni ende një ëndërr për të realizuar?

“Kur erdha këtu për herë të parë, thashë se doja të fitoja me Milanin dhe kjo mbetet ëndrra ime: do të doja të fitoja trofe me fanellën kuqezi veshur. Do të shohim nëse do të jetë titulli kampion apo ndonjë trofe tjetër, por ëndrra ime nuk ka ndryshuar. Për këtë kam ardhur. Jo për t’u dëfryer apo për të kaluar kohën. E nis sërish me ëndrrën dhe objektivin tim fare qartë në mendje.”

Top Channel