Ish-përzgjedhësi i kombëtares italiane rrëfen ekskluzivisht Kupën e tij të Botës: “Kane është një 9-sh, por edhe një 10-sh; Lautaro bën diferencën, ka një tjetër Inter me të dhe një pa të, por ai di ta vendosë egon pas nevojave të skuadrës. Tre lojtarë që më pëlqyen? Bouaddi i Marokut, Oulai i Bregut të Fildishtë dhe Hassan i Egjiptit.”
Antonio Conte është me pushime, po shijon familjen dhe detin e Ligurias. Thotë se futbolli nuk i mungon (“Tani jam shumë mirë kështu”), por ndjek çdo lëvizje të tij duke dribluar brezin orar, sepse pasioni është i thellë dhe sepse i pëlqen të studiojë lojën, të nuhatë zhvillimet taktike dhe të jetë gjithmonë i sinkronizuar me risitë. Conte nuk është kurrë vërtet me pushime, maksimumi është në një proces përditësimi profesional. Së shpejti futbolli do t’i mungojë. Dhe ai do të kthehet në stol (do ta shohim se në cilin, sot preferon të mos flasë për të ardhmen e tij), sepse aty e ka vendin. Prej andej ai tërheq lojtarët, zhvendos pikët, fiton kudo dhe krijon pritshmëri jashtëzakonisht të larta në çdo ambient ku punon, aq sa nëse mbase del i dyti, dikush mbetet i habitur.
Atij mesazhi Antonio i përgjigjet menjëherë dhe biseda e gjatë shndërrohet në një mundësi të shkëlqyer për të diskutuar mbi drejtimin që po merr futbolli. Botërori është pothuajse në fund, sot në Atlanta, në gjysmëfinalen mes Anglisë dhe Argjentinës, sfidohen dy lojtarë të tij, Kane dhe Lautaro. Është koha për një bilanc dhe një vështrim pasionant e kompetent mbi atë që na pret. “Gjysmëfinalja është vërtet e pasigurt, kështu që parashikimi është i ndarë në mes. Anglia është shumë e fortë, ka gjetur tek Anderson një balancues të madh. Dhe kur dëshiron të bëhet më sulmues, Tuchel tërheq Bellingham-in pas dhe fut Eze ose Rogers në gjysmësulm. Argjentina është një skuadër e fortë, ajo me zemrën më të madhe mes kombëtareve të Botërorit. Grupi i Scaloni-t është i konsoliduar: trajneri ka vënë bast mbi besnikët e Messit, të cilët veshin fanellën dhe vënë dashurinë për Leon përpara ambicieve personale. Një skuadër me një dimension njerëzor të jashtëzakonshëm. Këtu është krijuar një sinergji mbresëlënëse. Dhe pastaj, sa shumë grintë…”
A e prisnit një shfaqje kaq bindëse të fundit nga Messi?
“Shkoi përtej pritshmërive, edhe një herë. U paraqit në një gjendje të jashtëzakonshme që tregon profesionalizmin dhe dëshirën e tij: në moshën 39-vjeçare është ende vendimtar. Leo ka aftësinë intelektuale për t’u gjendur gjithmonë në pozicionin e duhur, sepse e kupton më parë se çfarë po ndodh.”
Ju e keni stërvitur Kane-in te Tottenham-i.
“Harry është një 9-sh i madh, por është gjithashtu pothuajse një 10-sh: i kupton lëvizjet, e di kur duhet të ulet dhe të bëjë organizatorin. Një lojtar i jashtëzakonshëm, me cilësi të larta teknike. Ishte e padrejtë që nuk kishte fituar asgjë, te Bayern po merr kënaqësitë që meriton. Dhe kush e di, mbase ia arrin edhe me kombëtaren. Kane është lider në mënyrën e tij, mbase jo me fjalë, masivisht, por brenda lojës. Shokët e skuadrës e kërkojnë sepse kanë besim tek ai dhe ai nuk i zhgënjen kurrë.”
Gjatë dy viteve tek Interi keni stërvitur Lautaron. Çfarë ju bën përshtypje tek ai?
“Rritja e tij e vazhdueshme. Dhe pastaj, personaliteti dhe karizma. Ka një Inter me Lautaron dhe një Inter pa të: prania e tij peshon shumë. Aksioni i Lautaros në golin e tretë të Argjentinës ndaj Egjiptit kaloi paksa pa u vënë re, por ishte i jashtëzakonshëm: e udhëhoqi topin përpara, e mbrojti atë, i dha kohë Enzo Fernandez-it të mbërrinte dhe bëri një krosim të përsosur. Nuk e pret nga një numër nëntë një lojë të tillë. Për më tepër, Lautaro ka kuptuar, ashtu si Alvarez, që mund të jetë i rëndësishëm edhe për pak minuta. Ata e kanë pranuar këtë situatë duke e vendosur egon e tyre pas nevojave të skuadrës: bravo atyre të dyve dhe Scaloni-t që i bindi.”
Le ta zgjerojmë diskutimin. Pas këtij Botërori, cilin drejtim po merr futbolli?
“Futbolli është globalizuar. Sot nuk ka skuadra të papërgatitura taktikisht. Të gjithë kanë një organizim defensiv të një niveli të mirë. Në të kaluarën, për shembull, kombëtaret afrikane kishin lojtarë të talentuar, burimorë, por në mbrojtje të falnin shumë për shkak të gabimeve të mëdha dhe mungesës së ekuilibrit. Sot është e vështirë të luash kundër kujtdo, sepse nuk ka hapësira.”
Ndër të tjera, ky ishte Botërori i bllokut të ulët defensiv. A ju surprizoi kjo zgjidhje e adoptuar nga kaq shumë kombëtare?
“Jo. Dhe jam i lumtur që e kam parë këtë, sepse çdo skuadër, për t’u shprehur në maksimum, duhet të ketë të qartë potencialin e saj dhe të kuptojë se si ta shfrytëzojë atë. Përmirësimi i përgjithshëm taktik është i jashtëzakonshëm. Dhe të jemi të qartë, bllokun e ulët e bëjnë të gjithë, jo vetëm skuadrat më pak të forta. Nëse dëshiron të fitosh, duhet të dish ta bësh bllokun e ulët: këtu nuk ka fare diskutim. Sekreti është të ndryshosh qëndrim gjatë ndeshjes dhe të interpretosh mirë çdo moment. Shikoni Norvegjinë kundër Anglisë: për gjysmë ore ia la topin kundërshtarëve, madje edhe Haaland u thoshte shokëve të qëndronin poshtë dhe të prisnin. Mbajtësi anglez i topit nuk u presionua kurrë, qëllimi i tyre ishte mbulimi i hapësirave dhe linjave të pasimit. Pastaj ndryshuan lojë dhe mund të kishin fituar. Anglia u kap në kundërshtim dhe pas golit të parë rrezikoi të pësonte të dytin: nëse Sorloth do t’ia pasonte Haaland-it, do të përfundonte keq.”
Si sulmohet një bllok i ulët?
“Me ndryshime të shpejta të lojës, duke kërkuar anën e dobët për të bërë një-kundër-një. Me goditje nga 20 ose 25 metra. Me inkursione të lojtarëve pa top. Nëse nuk i gjen këto zgjidhje, loja jote bëhet e mërzitshme dhe e parashikueshme.”
A do të shohim më pak presion të lartë?
“Do të ketë, por jo vazhdimisht. Në Botëror, mbase edhe për shkak të nxehtësisë, kemi parë pak prej tij. Inercia e kampionatit ose e kupave ka më shumë intensitet. Për të qenë vërtet efektiv, ai duhet të bëhet njeri-mbi-njeri, përndryshe rreziku për t’u kaluar është shumë i lartë. Mund të ulesh, të mbrohesh dhe pastaj të ngrihesh sërish me presion.”
Cili është çelësi taktik për të krijuar një skuadër fituese?
“Sjellja e një skuadre tashmë përcaktohet nga numri i lojtarëve me të cilët sulmon dhe me të cilët sulmohet. Kjo është arsyeja pse nuk ka më kuptim të flitet për skema fikse apo për mbrojtje me tre apo katër lojtarë. Mbrohet gjithmonë me pesë ose gjashtë lojtarë, sepse nuk mund t’i lejosh më superioritet numerik një kundërshtari që vjen përpara me gjashtë elementë. Dhe kur sulmon, duhet të jesh i zoti të mbrohesh: duhet të jesh pesimist dhe të bësh mirë mbrojtjen parandaluese, duke nuhatur zhvillimin e kundërshtarit nëse humb topin.”
A do të thotë kjo se në stërvitje e njëjta sekuencë provohet në të dyja fazat?
“Pikërisht: e njëjta situatë loje studiohet për të çuar në goditje një nga gjashtë futbollistët e angazhuar në fazën sulmuese, por edhe për të përgatitur katër të tjerët të ndërhyjnë në një mënyrë të caktuar nëse topi humbet. Asgjë nuk mund t’i lihet rastësisë.”
Pra, skemat e vjetra nuk ekzistojnë më?
“Pikërisht kështu, gjithçka ka ndryshuar. Tani ekzistojnë një sistem sulmues dhe një sistem defensiv. Të rëndësishme janë pikat e referimit: unë Alisson-it i kërkoja të ndiqte mbrojtësin anësor kundërshtar që shtynte përpara. Në sulm mund të luajmë 3-2-5 dhe të vendosim nëse mes të treve pas është një mbrojtës krahu përveç dy qendrorëve ose mbase është plejmejkeri që ulet më poshtë. Ose 2-3-5 dhe madje 2-2-6. Por pastaj, kur mbrohesh, në thelb je me 4-4-2 dhe shpesh me 5-4-1. Skemat e vjetra tregojnë për një futboll që nuk ekziston më, duhet të mendojmë ndryshe.”
A do të fitojë gjithmonë ai që mbrohet më mirë?
“Po, me kusht që të mos ketë vetëm mbrojtje, por të kërkohet të imponohen idetë dhe loja përpara. Në fazat vendimtare të çdo turneu ka më shumë dëshirë për rezultat sesa për estetikë. Kjo vlen edhe për Champions League-n. Mendoni për gjysmëfinalen PSG-Bayern: 11 gola në total, 9 në 68 minutat e para të ndeshjes së parë, 2 në 112 minutat e mbetura. Është normale, asnjë skuadër nuk mund të jetë e kënaqur nëse pëson 4 apo 5 gola, edhe nëse ka shënuar shumë. Fiton ai që është i kompletuar, ai që sulmon me kurajë dhe mbrohet me inteligjencë. Ndeshjen duhet ta komandosh, por në të dyja fazat.”
Cilët lojtarë më pak të njohur tërhoqën vëmendjen tuaj në këtë Botëror?
“Më pëlqyen Hassan, anësori i Egjiptit; Bouaddi, mesfushori i Marokut; dhe Oulai, mesfushori i Bregut të Fildishtë.”
Duke respektuar dëshirën tuaj për të mos trajtuar temën e Kombëtares sonë… por për ta mbyllur, një fjalë për Italinë?
“Janë thënë shumë gjëra. Është koha e fakteve, jo e fjalëve dhe politikës. Nuk mund të humbasim tre Botërorë radhazi: është kryer një dështim historik, një ‘arritje’ mbrapsht.”
Top Channel
