Curva Sud është kundër të gjithëve, nga Furlani te lojtarët, shpëtojnë vetëm Allegri dhe Tare

Tifozët e AC Milan protestuan kundër pronarëve në një protestë njëditore përpara zyrave të klubit. Më poshtë është teksti i plotë i shkaqeve të protestës së tifozëve të shpërndarë së fundmi edhe jashtë San Siro nga Curva Sud Milano.

KOMUNIKATË PËR SHTYP

Çfarë klubi i bukur… ishte!

Pikërisht katër vjet më parë, festonim fitimin e një prej titujve më të bukur në historinë e Milanit. Një kampionat i fituar duke admiruar në fushë të gjithë ato elemente që e bënë atë ekip të suksesshëm, edhe kur në letër nuk ishim favoritë: guximin, vendosmërinë, unitetin, dëshirën për të fituar, forcën e grupit dhe mbështetjen e jashtëzakonshme të një tifozërie të aftë për të kthyer gjakun në zjarr. Ishte një përqendrim i pastër i “Milanizmit” që u dhuroi të gjithë kuqezinjve një fitore të paharrueshme. Po sot, katër vjet më vonë, ku jemi?

Ai ekip fitues, i cili do të kishte nevojë vetëm për pak përforcime me famë ndërkombëtare për të synuar majat, është çmontuar plotësisht nga një drejtim tërësisht i paaftë. Në krye qëndron Giorgio Furlani, i cili mbron me kokëfortësi rrënojat e dështimit të tij sportiv—një dështim i qartë për të gjithë, përveç atyre që nuk kanë interes ta rrëzojnë dhe atyre që e shohin Milanin vetëm si një mjet financiar dhe spekulativ. Ky vizion po shkel rregullisht dhe në mënyrë të turpshme historinë, prestigjin, traditën dhe ambiciet e tifozëve kuqezinj.

Zhdukja e shpirtit të ekipit

Giorgio Furlani, me mbështetjen e dy pronarëve bashkëpunëtorë, zhduku atë ekip fitues dhe menaxhimin që e ndërtoi atë, duke shkatërruar çdo arritje të deritanishme. Nuk bëhet fjalë vetëm për rezultatet, sepse dashuria jonë shkon përtej fitoreve; po flasim për faktin se, pas një dekade anonimati, tifozëria e organizuar në simbiozë me drejtuesit e asaj kohe, arritën të krijonin një kimi unike. Sot, përballemi me një stadium pa ndjenjë dhe pa shpirt. Kemi parë lojtarë të dobët të vijnë si pasojë e merkatos së menaxhuar nga njerëz të paaftë. Edhe kur shpresonim se klubi do të mësonte nga gabimet duke zgjedhur figura kompetente si Igli Tare apo Max Allegri, pamë vetëm ndërhyrje në përzgjedhjen e blerjeve. Një klub ambicioz duhet të plotësonte kërkesat e trajnerit në janar, por “kontabilisti” Furlani vendosi përsëri bazuar vetëm në bilancet financiare.

Mungesa e planifikimit dhe ambicies

Si mund të ekzistojë një Milan që nuk lufton për titullin (Scudetto), por kënaqet me vendin e dytë, të tretë apo të katërt? Si mund të tradhtohet pasioni i një populli duke e kthyer kualifikimin në Champions League në qëllimin e vetëm për të mbledhur paratë e radhës? Për Furlanin, Cardinalen dhe Scaronin, prioritet mbetet shitja e biletave për këdo, duke ndjekur logjikën tregtare të Maikel Oettle, i mbështetur nga persona si Zissis dhe Gazzola që nuk dinë asgjë mbi historinë tonë.

Stadiumi: Nga shtëpi e pasionit, në biznes të ftohtë

Këtë vit pamë iniciativa të çmendura si “Priority” (pagesë shtesë për të shmangur radhën) dhe platforma rishitjeje që nuk janë gjë tjetër veçse spekulim i legalizuar biletash. Po largojnë tifozët besnikë për t’i zëvendësuar me “klientë” të gatshëm të paguajnë shuma marramendëse (si biletat 139 euro në tribunë). Është e papranueshme që klubi u mbyll dyert mijëra njerëzve dhe familjeve që shkuan në Milanello për të përshëndetur ekipin. Është e papranueshme që pronarët qëndruan larg Milanit për një vit e gjysmë dhe u kthyen vetëm në Derby, duke sjellë edhe fat të keq.

Revolta dhe kërkesa për largim

Vitin e kaluar dërguam 10,000 tifozë te “Casa Milan” në një protestë paqësore, por klubi u përgjigj duke futur në “listën e zezë” tifozët e organizuar dhe duke ndaluar flamujt e banderolat. E kthyen stadiumin në një teatër pa ngjyra dhe pa koreografi.

Brenda pak vitesh, Cardinale dhe “banda” e tij kanë eliminuar çdo ndjenjë përkatësie. Milani është bërë një entitet anonim, i drejtuar nga bankierë që nuk njohin pasionin. Pas një tjetër sezoni zhgënjyes, është koha që Giorgio Furlani, përgjegjësi kryesor i këtij dështimi sportiv, të bëjë gati valixhet dhe të largohet. Pas tij duhet të shkojnë edhe presidenti dhe të gjithë ata që mbajnë vendet kot në Via Aldo Rossi.

Lojtarët dhe përgjegjësia

Edhe ekipi ka pjesën e tij të fajit. Kanë luajtur nën nivelin e pritur kundër kundërshtarëve inferiorë. Presim që lojtarët, ashtu siç vijnë nën kurbë (Curva) për duartrokitje, të jenë burra dhe të pranojnë vërshëllimat pas performancave të turpshme, duke filluar nga kapiteni. Gjithçka nis nga koka e kompanisë, e cila transmeton mediokritet dhe dorëzim në një mjedis që ka nevojë për energji dhe motivim. Kuqezinjtë meritojnë më shumë!

Top Channel