Kriza e rëndë migratore në Spanjë, Sanchez kërkon mbledhje urgjente të ministrave të BE-së: Të vendosim një përgjigje të përbashkët 01/08 18:21
Skema e ngjyrave
Madhësia e shkrimit
Ajo që mund të kishte qenë një tërheqje e qetë e Gianni Infantinos nga një prej krizave më të mëdha të presidencës së tij, tashmë është kthyer në një goditje serioze për reputacionin e presidentit të FIFA-s.
Plani për të kërkuar investime private në kompeticionet e FIFA-s, përfshirë Kupën e Botës, zgjati vetëm pak ditë, por pasojat e tij mund të zgjasin shumë më tepër.
Sipas një analize të BBC Sport, pika e kthesës erdhi të shtunën, kur UEFA doli publikisht kundër Infantinos dhe deklaroi se kishte “humbur besimin” te drejtimi i tij i FIFA-s.
Ishte një nga deklaratat më të ashpra të bëra ndonjëherë ndaj presidentit të organizatës që drejton futbollin botëror. UEFA përdori terma si “shabby” dhe denoncoi atë që e konsideroi si “skema sekrete”.
Kriza solli menjëherë në kujtesë një tjetër përplasje të madhe të futbollit europian: Superligën Evropiane të vitit 2021.
Pyetja që FIFA nuk e bëri
Në qendër të gjithë kësaj historie qëndron një pyetje shumë e thjeshtë: Pse i duhej FIFA-s investimi privat?
FIFA është një organizatë jofitimprurëse me rezerva financiare që kalojnë 2 miliardë dollarë, ndërsa pritet të raportojë të ardhura rekord prej rreth 15 miliardë dollarësh në lidhje me Kupën e Botës. Në këtë kontekst, propozimi për të kërkuar kapital privat ngjalli pikëpyetje të mëdha.
Plani parashikonte që vendet anëtare të mund të përfitonin rreth 40 milionë dollarë për iniciativa të zhvillimit të futbollit nëse do të mbështesnin projektin deri më 19 shtator.
Por disa prej federatave nuk kishin nevojë për një financim të tillë. Dhe pyetja që lindte ishte e pashmangshme: nëse FIFA ka kaq shumë para dhe pritet të gjenerojë të ardhura rekord, pse duhet të fusë investitorë privatë në biznesin e saj?
Sipas BBC-së, problemi është se kjo pyetje nuk u diskutua siç duhet.
Shumë prej njerëzve më të rëndësishëm në FIFA, përfshirë zv.presidentë, këshilltarë dhe drejtues të lartë, nuk kishin pasur mundësi të shprehnin shqetësimet e tyre, sepse nuk ishin në dijeni se plani po përgatitej.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga problemet më të mëdha të gjithë historisë: mungesa e transparencës.
UEFA: “Infantino ka humbur besimin tonë”
UEFA nuk priti gjatë për të reaguar. Pasi FIFA konfirmoi tërheqjen e planit, organizata europiane lëshoi një deklaratë jashtëzakonisht kritike ndaj Infantinos.
“Drejtimi aktual i FIFA-s nuk ka humbur vetëm besimin e UEFA-s, por edhe atë të shumë anëtarëve të tjerë të familjes së futbollit.”
UEFA rikujtoi gjithashtu fjalët e Infantinos në vitin 2016, kur ai kërkoi votat e federatave për t’u bërë president i FIFA-s.
Në atë kohë, ai premtoi transparencë dhe deklaroi se paratë e FIFA-s nuk ishin paratë e presidentit, por të federatave kombëtare dhe se ato duhej të shërbenin për zhvillimin e futbollit.
Sipas UEFA-s, me këtë episod, Infantino ka dështuar në të dyja këto premtime.
Kritika nuk erdhi vetëm nga Europa. Presidenti i Konfederatës Aziatike të Futbollit, Sheikh Salman bin Ibrahim Al Khalifa, njëkohësisht një nga tetë zv.presidentët e FIFA-s, kërkoi që çdo plan i ardhshëm që prek futbollin botëror të paraqitet në mënyrë “në kohë, transparente dhe kuptimplotë”.
Edhe Football Australia theksoi se besimi nuk fitohet vetëm nga vendimet e mira, por edhe nga integriteti i procesit që çon te këto vendime.
Edhe një Superligë Evropiane?
Ngjashmëria me Superligën Evropiane të vitit 2021 është e pamohueshme.
Atëherë, 12 prej klubeve më të mëdha europiane, përfshirë Real Madrid, Barcelona etj, tentuan të krijonin një kompeticion të ri që do të luhej paralelisht me kampionatet kombëtare dhe do të konkurronte me Champions League.
Kritika ishte e menjëhershme. Brenda rreth 72 orësh, Superliga praktikisht u shemb.
Këtë herë, historia ishte shumë e ngjashme.
Dallimi është se në vitin 2021 ishin kryesisht tifozët ata që vendosën vijën e kuqe.
Këtë javë, vijën e kuqe e vendosën vetë strukturat e futbollit.
FIFA u përpoq të paraqiste argumentet e saj në orët e para të së premtes dhe pretendoi se procesi i konsultimit ishte penguar nga raportimet e pasakta të medias.
Por deri atëherë, drejtimi i historisë ishte vendosur.
Kundërshtimi ishte bërë aq i madh sa ishte tepër vonë për ta ndryshuar perceptimin.
Goditja më e fortë erdhi nga brenda FIFA-s
Një tjetër moment që e rëndoi ndjeshëm situatën ishte qëndrimi i Kevin Lamour, shefit të operacioneve të FIFA-s.
Lamour e përshkroi projektin si “projektin e një personi” dhe pretendoi se administrata e FIFA-s ishte “mashtruar”. Ai pranoi se kishte një detyrim besnikërie ndaj punëdhënësit të tij, por tha se kishte gjithashtu një detyrim ndaj disa vlerave dhe ndaj kolegëve të tij.
“Misioni ynë, misioni i qindra punonjësve të FIFA-s, të apasionuar, të përkushtuar dhe shembullorë, është t’i shërbejmë futbollit.”
Dhe më pas erdhi një fjali që tregon se sa serioze ishte situata: “Nëse kjo do të thotë se humbas punën time, atëherë le të jetë kështu. Të paktën do të fle i qetë sonte.”
Për një organizatë si FIFA, një deklaratë e tillë nga një prej drejtuesve të saj është jashtëzakonisht e pazakontë.
Trump nuk e shpëtoi Infantinon
Infantino ka ndërtuar një marrëdhënie të ngushtë me presidentin amerikan Donald Trump.
Të dy u shfaqën së bashku edhe në ceremoninë ku iu dorëzua trofeu i Kupës së Botës Spanjës, dy javë më parë.
Por kur Trump u pyet për planin e investimeve private, nuk ofroi mbështetjen që mund të kishte pritur Infantino. Ai tha se nuk kishte folur me presidentin e FIFA-s për këtë çështje.
Ndërkohë, New York Post, në raportimin që zbuloi tërheqjen e planit, citoi një burim që e përshkroi situatën si një “makth për markën” për Joshua Kushner, vëllain e dhëndrit të Trump, Jared Kushner.
Kushner themeloi kompaninë amerikane të kapitalit sipërmarrës Thrive Eternal, e cila do të drejtonte grupin e investitorëve nëse plani i FIFA-s do të ecte përpara.
Në fund, ashtu si në rastin e Superligës Evropiane, Infantino nuk kishte më shumë zgjedhje.
Plani u tërhoq. Por problemi i vërtetë sapo kishte filluar.
Çfarë ndodh me Infantinon?
Tani presidenti i FIFA-s duhet të bëjë atë që është ndoshta pjesa më e vështirë e kësaj historie: të pastrojë dëmin dhe të rindërtojë urat me konfederatat dhe federatat kombëtare.
Dhe kjo ndodh në një moment delikat.
Mbështetja për rizgjedhjen e tij si president i FIFA-s në mars po vihet në pikëpyetje.
Zv.presidentja e UEFA-s, Laura McAllister, deklaroi për BBC Radio 4 se të gjitha konfederatat do të shqyrtojnë tashmë opsionet e tyre.
“Do të ketë lëvizje, jam e sigurt, për të inkurajuar njerëzit të kandidojnë, por është ende herët.”
Sipas saj, ajo që ndodhi këtë javë tregoi se futbolli mund të bashkohet kur një propozim kalon një vijë të kuqe.
Një vijë që Infantino nuk duhej ta kalonte?
Në fund, kjo histori mund të jetë më shumë se një projekt investimi privat i dështuar.
Mund të jetë një moment që ndryshon marrëdhënien mes Infantinos dhe pjesës tjetër të futbollit botëror.
FIFA është kthyer në një makineri gjigante financiare. Të ardhurat, kontratat televizive, sponsorët dhe kompeticionet globale kanë krijuar një industri ku shifrat janë shumë larg realitetit të tifozit të zakonshëm.
Por kjo javë ka ngritur një pyetje më të madhe:
A ekziston ende një vijë që edhe drejtuesit më të fuqishëm të futbollit nuk mund ta kalojnë?
Në vitin 2021, tifozët, klubet dhe federatat e ndalën Superligën Evropiane.
Në vitin 2026, vetë familja e futbollit duket se i tha “jo” FIFA-s.
Dhe për Infantinon, problemi nuk është më vetëm se një projekt investimi privat dështoi.
Problemi është se për herë të parë, një pjesë e rëndësishme e futbollit botëror po thotë publikisht se nuk i beson më mënyrës se si ai po e drejton FIFA-n.
Plani u tërhoq, por dëmi politik dhe reputacional mund të jetë shumë më i vështirë për t’u tërhequr.
Top Channel
