Tragjedia pas dritave të stadiumit, nga diagnoza e papritur te terapitë rraskapitëse, lufta një-vjeçare e Franco Baresit

Gjithçka nisi rreth një vit më parë, kur gjatë disa kontrolleve u zbulua prania e një noduli në mushkëri. Një diagnozë e papritur dhe tronditëse, që shënoi fillimin e një lufte të gjatë, të cilën ish-kapiteni i Milanit dhe i kombëtares italiane vendosi ta bënte plotësisht larg vëmendjes së publikut dhe mediave.

Pas zbulimit të sëmundjes, Baresi iu nënshtrua menjëherë një ndërhyrjeje kirurgjikale, me shpresën për ta ndalur atë në fazat e para. Operacionit i pasoi një cikël i gjatë dhe intensiv terapish, një proces rraskapitës që ai e përballoi me një stoicizëm të jashtëzakonshëm. Pavarësisht vështirësive të mëdha fizike, ai nuk lejoi kurrë që dhimbja të bëhej publike, duke zgjedhur ta mbronte familjen dhe të dashurit e tij nga zhurma mediatike.

Ajo që e bën ende më prekës këtë rrugëtim është fakti se, edhe gjatë muajve më të rëndë të terapive, Baresi nuk u shkëput kurrë nga dashuria e tij e madhe: Milani. Ai vazhdoi të qëndronte pranë klubit dhe të ushtronte rolin e tij, duke u shfaqur me elegancën dhe qetësinë e zakonshme, ndërsa në prapaskenë po bënte betejën më të madhe të jetës.

Një luftë e zhvilluar si një kapiten i vërtetë—në heshtje, me kokën lart dhe pa kërkuar kurrë mëshirë, duke lënë pas jo vetëm trashëgiminë e mbrojtësit më të madh në histori, por edhe shembullin e një dinjiteti njerëzor të pashoq.