Ivanka Trump, vajza e Presidentit të SHBA-së, Donald Trump rrëfen në një intervistë për David Senra, se si e zbuloi ishullin e Sazanit dhe plani që ka për ta transformuar atë.
Vajza e Presidentit thotë se “Gjatë shumë viteve, ne zhvilluam mundësinë për të ndihmuar në realizimin e potencialit të tij dhe për ta transformuar atë, por me shumë përmbajtje dhe kujdes, sepse toka është aq e bukur sa që arkitektura duhet të integrohet plotësisht me të, pothuajse të lindë prej saj”.
Pjesë nga intervista
Tani, në këtë moment të jetës suaj, cila është pjesa më emocionuese e jetës suaj profesionale?
Sa i përket jetës sime profesionale në veçanti, mendoj se kam arritur në një pikë ku e njoh veten. E di çfarë dua, e di në çfarë jam e mirë. E di çfarë më emocionon dhe ku mund ta ruaj atë emocion për një periudhë të gjatë kohore, gjë që është thelbësore, sepse kam jetuar vërtet shumë jetë të ndryshme. Kështu që tani, çdo gjëje që i përkushtohem, mund t’i qasem me shumë energji, por edhe me shumë besim se kjo është diçka për të cilën jam vërtet e apasionuar.
Gjërat që po bëj tani dhe që i dua shumë, dhe që më bëjnë të çohem nga shtrati me entuziazëm çdo mëngjes, janë shumë të drejtuara nga misioni. Qoftë inkubimi i kompanive, nga bizneset fitimprurëse deri te ato jofitimprurëse, investimi në kompani dhe themelues që ndodhen pikërisht në kufirin e transformimit, qoftë kjo inteligjenca artificiale, bioteknologjia, neuroteknologjia, robotika, madje edhe hapësira.
Janë gjëra që, për mua, ushqejnë një kureshtje të madhe dhe më japin mundësinë të mësoj, të rritem dhe të zgjerohem. Gjithashtu më tërheqin themeluesit që po përballen me probleme domethënëse. Ajo që më frymëzon janë njerëzit që synojnë gjëra të mëdha. Më pëlqejnë individët me imagjinatë të jashtëzakonshme dhe ide të mëdha. Mundësia për të mësuar prej tyre, për të kaluar kohë me ta dhe për t’u zgjeruar intelektualisht prej tyre, mendoj se është jashtëzakonisht interesante.
Gjithashtu, jam rikthyer te rrënjët e mia në pasuri të paluajtshme, gjë që ka qenë shumë argëtuese, dhe po punoj në një projekt të jashtëzakonshëm me bashkëshortin tim në Mesdhe. Është gjigant në përmasa.
Mendoj se kjo është një nënvlerësim. A mund ta shpjegoni? Nuk ka energji elektrike në ishullin që po ndërtoni. Po ndërtoni gjithçka nga e para, apo jo?
Është një ishull privat i pabesueshëm dhe i bukur, me sipërfaqe 1.400 hektarë, në mes të Detit Mesdhe. Ishim në jahtin e një miku dhe ndaluam për të notuar. Në fakt, kështu e gjetëm. Notuam deri te ishulli dhe bëmë një ecje zbathur deri në majë. Dhe thjesht u mahnitëm. Ai vend na mbeti në mendje që nga ai moment.
Gjatë shumë viteve, ne zhvilluam mundësinë për të ndihmuar në realizimin e potencialit të tij dhe për ta transformuar atë, por me shumë përmbajtje dhe kujdes, sepse toka është aq e bukur sa që arkitektura duhet të integrohet plotësisht me të, pothuajse të lindë prej saj.
Për mua, nuk është as biznes, pavarësisht përmasave të tij. Jo vetëm që kemi ishullin, por kemi edhe 5 milje vijë bregdetare përballë tij, një gadishull të mrekullueshëm me një lagunë nga njëra anë dhe detin nga ana tjetër, me plazhe të bukura me rërë të bardhë.
Për mua, kjo ndihet më shumë si një sfidë se sa si çdo gjë tjetër. Është kulmimi i gjithë përvojës sime në pasuritë e paluajtshme, i të gjitha udhëtimeve të mia dhe i shumë reflektimeve mbi mënyrën se si dua të jetoj dhe si mendoj se njerëzit gjithnjë e më shumë duan të jetojnë.
Po përpiqemi të ndërtojmë diçka që është një manifestim i prekshëm i kësaj ideje, gjë që kërkon shumë vizion dhe bashkëpunimin e disa prej mjeshtërve më të mëdhenj që ekzistojnë.
Sapo isha atje duke ecur nëpër tokë, thjesht duke u përpjekur ta përjetoja dhe ta ndjeja atë vend, së bashku me disa nga arkitektët më të mëdhenj të gjallë të kohës sonë, mjeshtër të vërtetë të zanatit të tyre. Njerëz me integritet kaq absolut, sa që nuk do të ketë asnjë kompromis.
Dhe kjo është diçka që ne duam ta krijojmë atje. Prandaj jemi shumë të emocionuar.
Çfarë do të thotë kjo? Njerëz me integritet kaq të plotë sa nuk bëjnë kompromis? Keni parasysh vizionin e tyre?
Kur punon me artistë të vërtetë, pavarësisht mediumit të tyre, qoftë piktura, pasuritë e paluajtshme apo muzika, ata nuk bëjnë kompromis. Integriteti i tyre është i saktë dhe absolut, dhe ata do ta shtyjnë veten në maksimum. Do të shtyjnë edhe të gjithë ata që i rrethojnë.
Ka rreth gjashtë njerëz jashtë kamerës që mund ta konfirmojnë se unë i bezdis të gjithë dhe i çmend plotësisht…
Por pikërisht kështu arrin te diçka e veçantë. Dhe një pjesë e procesit është ai tensioni krijues kur punon me një arkitekt. Sepse, përveç rasteve kur po ndërtojnë një monument, ata po krijojnë një hapësirë me të cilën njerëzit duhet të ndërveprojnë, jo thjesht ta vëzhgojnë si një pikturë.
Njerëzit duhet të jetojnë në të. Duhet të martohen në të. Nëse është hotel, ai bëhet shtëpia e tyre. Prandaj ekzistojnë disa elemente funksionale. Për mua, nuk ka asgjë më të shëmtuar sesa një hapësirë e bukur, por jofunksionale. Për mua, ajo nuk është një kryevepër, sepse nuk është menduar deri në fund.
Kur mund të kombinosh diçka që është arkitektonikisht jashtëzakonisht domethënëse, e bukur dhe e qëllimshme me një hapësirë shumë funksionale, atëherë ke arritur diçka të veçantë.
Një nga gjërat që dua te pasuritë e paluajtshme është se ato janë të prekshme në një botë ku gjithnjë e më shumë gjëra nuk janë. Ti sheh rezultatin e viteve të tëra pune. Dhe për të sjellë në jetë një projekt, duhen vite, ndonjëherë më shumë se një dekadë.
Duhet të jetë gjithashtu një ndjesi e mirë, sepse shumë nga ndërtesat ku keni qenë e përfshirë, përfshirë këtë projekt të ri, ju e dini se do t’ju mbijetojnë. Të ndërtosh diçka që e di se do të zgjasë më shumë se jeta jote.
Një nga gjërat që dua më shumë është se kam punuar në shumë projekte të jashtëzakonshme. Zyra e Vjetër Postare në Uashington, D.C., ishte projekti im i zemrës. Ne blenë atë ndërtesë të mrekullueshme, të ndërtuar në vitet 1890, dhe e restauruam me shumë kujdes dhe dashuri.
E bëmë të dobishme për jetën moderne. Në thelb ishte një zyrë postare e rrënuar, ndërsa tani është një hotel urban i lulëzuar. Ishte një projekt i jashtëzakonshëm që kërkoi shumë kohë për t’u realizuar dhe është vetëm një shembull.
Por ajo që dua më shumë nuk është vetëm ta shohësh rezultatin, megjithëse kjo është e mrekullueshme, dhe as ta përjetosh atë duke kujtuar çdo vendim që ke marrë gjatë procesit të projektimit dhe zhvillimit.
Ajo që dua më shumë është kur njerëzit më ndalojnë dhe më tregojnë histori për pagëzimin e një fëmije në një nga sallat, për dasmën e vajzës së tyre, apo për ndonjë përvojë që ka qenë një moment historik në jetën e tyre. Dikush ka zgjedhur që ai moment i rëndësishëm të ndodhë në një hapësirë që unë e kam konceptuar së bashku me shumë njerëz të tjerë të talentuar.
Për mua, kjo është diçka vërtet e bukur. Është diçka shumë unike dhe e veçantë në të qenit ndërtues. Ti po ndërton skenën ku zhvillohen jetët e njerëzve dhe ku realizohen ëndrrat e tyre.
Dhe pikërisht këtë do të bëjmë me këtë projekt, Sazan.
Si shqiptohet?
Sazan.
Top Channel
