U nisën me skaf nga Korfuzi drejt Dubrovnikut, dy kroatë pësojnë dëmtime nga kushtet atmosferike dhe transportohen drejt spitalit të Vlorës Me një paragraf të parë kushtuar pritjes ende kumbuese në veshët e Perëndimit që iu bë Sekretarit Amerikan të Shtetit James Baker në rrugët e Tiranës së vitit 1991, ilustrim i etjes së vendit të porsadalë nga komunizmi për të prekur realitetin e përtej kufijve, The Guardian nis një artikull të gjatë kushtuar atij që e përshkruan si njërin prej kryeqyteteve më të ndotura të Europës dhe përpjekjes ndoshta të pavetëdijshme për t’u shkëputur nga e kaluara e varfërisë dhe izolimit me një dashuri skllavëruese për makinat.
Automjeti, emblema e Tiranës, erdhi për prestigjozen britanike me një çmim të lartë: ajri në kryeqendrën e Shqipërisë është pak të thuhet mbytës. Çdo mëngjes në Rrugen e Dibrës, një rrip i këndshëm kafenesh e dyqanesh vishet në trishtim nga tymi i naftës së padjegur mire. Teorikisht, aty ekziston një korsi biçikletash, pjesë e përpjekjeve për ta lehtësuar disi ndotjen e madhe e për t’i bërë njerëzit t’i lënë makinat në shtëpi.
Në praktikë, thote The Guardian, këtë pjesë të rrugës e ke të mbushur me automjete të parkuara, me furgonë të shpërndarjes së porosive apo edhe njerëz që thjesht rrinë në këmbë duke tymosur ndonjë cigare në diell. Gati e pamundur të kalosh me biçikletë në këtë korsi, kujtesë të vazhdueshme e betejës së autoriteteve kundër ndotjes kronike të ajrit në kryeqytet.
Kur ra regjimi komunist, Tirana kishte vetëm 250.000 banorë, kujton The Guardian. Deri në 2004-n popullsia e saj ishte dyfishuar dhe në rrugë qarkullonin gati 300.000 makina, shumica Benz Mercedes të vjedhura në Europen Perëndimore. Niveli i grimcave kancerogjene në ajër ishte 10 herë mbi kufirin e Organizatës Botërore të Shëndetësisë. Vetë korrespondenti i gazetes prestigjoze Paul Brown e përshkruan si “kryeqytetin e Europës” përsa i takon ndotjes.
Një dekadë më vonë, gjërat pak kanë ndryshuar. Problemet e industrive përpunuese janë shmangur disi, por mania e makinave mbetet e njëjtë, ndërsa niveli i grimcave kanceroze është tre më i lartë se mesatarja europiane çka i ul me dy vjet pritshmëritë për jetëgjatësinë e banorëve.
Edhe pse e rrethuar me male, Tirana ka një prej hapesirave më të gjelbra, më të tkurrura se cdo qytet tjetër i rëndësishëm europian, vazhdon artikulli dhe pavarësisht fitoreve të vogla mbetet një vend i pistë për të jetuar.
Top Channel