Giorgia Meloni, nga një aktiviste e së djathtës italiane, në një nga figurat më me ndikim në Europë, kryeministrja rrëfen udhëtimin e saj politik

Kryeministrja italiane ka rrëfyer udhëtimin e saj politik në një intervistë me prestigjiozen amerikane, New York Times.

Nga një aktiviste e re e së djathtës me rrënjë post-fashiste, ajo është shndërruar në një nga figurat më të rëndësishme të politikës evropiane.

Meloni u përfshi në politikë që në adoleshencë dhe në moshën 15-vjeçare iu bashkua lëvizjes rinore të së djathtës italiane. Në vitet që pasuan, ajo ndërtoi një karrierë të shpejtë politike, duke u bërë deputete, nënkryetare e Dhomës së Deputetëve dhe më pas, në moshën 31-vjeçare, ministrja më e re në historinë e Italisë.

Në vitin 2012 ajo bashkëthemeloi partinë Vëllezërit e Italisë. Për vite me radhë partia mbeti një forcë e vogël, por Meloni vazhdoi të ndërtonte profilin e saj politik. Në zgjedhjet e vitit 2022, ajo fitoi dhe u bë kryeministrja e parë grua e Italisë.

Nga e djathta radikale te pragmatizmi

Suksesi i Melonit është parë si një shembull i transformimit të së djathtës radikale në një forcë të pranueshme për qeverisjen. Partia e saj ka rrënjë në lëvizjen post-fashiste, ndërsa Meloni është përballur vazhdimisht me pyetje mbi raportin e saj me trashëgiminë e Benito Mussolinit.

Ajo ka dënuar diktaturat dhe ligjet racore të periudhës fashiste, por nuk e ka përqafuar traditën antifashiste të së majtës italiane. Kjo ka mbetur një prej pikave më të debatueshme të figurës së saj politike.

Megjithatë, në qeverisje Meloni ka ndjekur një linjë më pragmatike. Italia nën drejtimin e saj ka vazhduar të mbështesë NATO-n, Ukrainën dhe institucionet e Bashkimit Evropian. Edhe pse në të kaluarën ka mbajtur qëndrime më kritike ndaj BE-së, ajo ka përdorur fondet evropiane dhe ka ndjekur politika më të kujdesshme në financat publike.

Migracioni dhe politika e jashtme

Migracioni mbetet një nga temat kryesore të qeverisë së saj. Meloni ka kërkuar forcimin e kontrolleve kufitare dhe kufizimin e emigracionit të paligjshëm.

Një nga projektet më të diskutueshme ka qenë marrëveshja me Shqipërinë për qendrat e emigrantëve dhe azilkërkuesve. Projekti është përballur me probleme ligjore dhe kritika për kostot, por Meloni e ka paraqitur atë si pjesë të një modeli të ri evropian për menaxhimin e migracionit.

Në të njëjtën kohë, qeveria italiane ka miratuar edhe qindra mijëra leje pune për migrantë, duke reflektuar nevojën e ekonomisë italiane për fuqi punëtore.

Në politikën e jashtme, Meloni ka kërkuar që Italia të ketë më shumë peshë në Evropë. Ajo nuk dëshiron që Roma të shihet si një vend që ndjek gjithmonë Francën dhe Gjermaninë.

Marrëdhënia me Donald Trump është më komplekse. Të dy ndajnë shumë qëndrime konservatore, veçanërisht për emigracionin dhe çështjet kulturore, por Meloni ka kundërshtuar publikisht disa prej deklaratave të tij dhe ka insistuar që Italia të mbrojë interesat e veta.

Ekonomia dhe kritikat

Qeveria Meloni ka ulur deficitin buxhetor dhe ka ndjekur një politikë më të disiplinuar fiskale. Përkrahësit e saj e konsiderojnë këtë një nga sukseset kryesore të mandatit.

Por ekonomia mbetet një sfidë. Italia vazhdon të ketë borxh të lartë publik, rritje të dobët ekonomike, probleme me pagat dhe një sistem shëndetësor që përballet me presion të madh.

Opozita argumenton se stabiliteti politik nuk është i mjaftueshëm dhe se qeveria duhet të japë rezultate më të mëdha në ekonomi dhe shërbimet publike.

Pavarësisht kritikave, mbështetja për Melonin ka mbetur relativisht e fortë. E majta italiane vazhdon të jetë e fragmentuar dhe nuk ka arritur të krijojë një alternativë të unifikuar ndaj saj.

Ndikimi në Evropë

“Melonizimi” është kthyer në një term për të përshkruar mënyrën se si një forcë me rrënjë në të djathtën radikale mund të kalojë në qendër të pushtetit përmes një kombinimi të nacionalizmit, konservatorizmit dhe pragmatizmit.

Suksesi i saj po ndiqet me vëmendje në Francë, Gjermani dhe vende të tjera ku partitë e djathta nacionaliste kanë fituar terren.

Nëse këto forca vazhdojnë të rriten, Meloni mund të ketë një rol edhe më të madh në përcaktimin e drejtimit politik të Evropës.

Ajo tashmë ka arritur diçka të pazakontë për politikën italiane: stabilitet.

Ndërsa Italia ka pasur historikisht qeveri të shkurtra dhe ndryshime të shpeshta politike, Meloni ka qëndruar në pushtet për një periudhë të gjatë dhe është pranë vendosjes së rekordit si kryeministrja me mandatin më të gjatë të pandërprerë.

Një figurë që mbetet e debatueshme

Giorgia Meloni mbetet një figurë që ndan opinionin publik.

Për mbështetësit e saj, ajo është një politikane e vendosur që ka rikthyer stabilitetin dhe krenarinë kombëtare në Itali.

Për kundërshtarët, ajo përfaqëson zhvendosjen e vendit dhe të Evropës drejt nacionalizmit dhe të djathtës.

E kaluara e saj politike vazhdon të ngrejë pikëpyetje, ndërsa e ardhmja do të tregojë nëse pragmatizmi i saj do të vazhdojë të mbizotërojë apo nëse presioni nga krahu i djathtë do ta shtyjë drejt qëndrimeve më radikale.

Nga një aktiviste 15-vjeçare e së djathtës italiane te gruaja e parë në krye të qeverisë, Giorgia Meloni tashmë ka hyrë në historinë e Italisë.

Pyetja është nëse ajo do të mbetet thjesht një kapitull i rëndësishëm i politikës italiane, apo do të bëhet një nga figurat që do të përcaktojnë të ardhmen e Evropës.

Top Channel