Nga Endi Tufa
Aventura e Rolando Maran në krye të pankinës kuqezi ka nisur në mënyrën më të vështirë të mundshme. Me dy humbje në dy ndeshjet e tij të para dhe pa arritur të gjejë rrugën e rrjetës, italiani ka regjistruar zyrtarisht startin më të keq të një trajneri të Kombëtares Shqiptare në këto dy dekadat e fundit.
Humbjet radhazi ndaj Izraelit (0-1) dhe Luksemburgut (0-1) kanë ngritur kambanat e alarmit, veçanërisht dështimi për të shënuar qoftë edhe një gol në 180 minuta lojë. Megjithatë, mes këtij pesimizmi, historia e futbollit tonë ofron një fije shprese dhe një “ngushëllim” statistikor.
“Ngushëllimi” me historinë: Humbja si ogur i mirë
Nëse shikojmë pas në kohë, humbja në ndeshjen e parë nuk ka qenë domosdoshmërisht një tregues dështimi për trajnerët e Shqipërisë. Përkundrazi, dy nga emrat që kanë shkruar epokat më të arta të futbollit tonë e kanë nisur rrugëtimin e tyre me një disfatë:
Pra, nga ky këndvështrim, Maran mund të buzëqeshë hidhur, duke ditur se fillimet e vështira janë pjesë e rrugëtimit drejt suksesit në Tiranë.
Detaji që bën diferencën: Pse rasti “Maran” është më shqetësues?
Aty ku mbaron paralelizmi me De Biasin dhe Sylvinhon, fillon shqetësimi i vërtetë për Maran. Ndryshe nga paraardhësit e tij të suksesshëm të cilët gjetën reagimin e menjëhershëm pas debutimit, tekniku aktual është i pari i dokumentuar në historinë moderne që humbet dy ndeshjet e tij të para radhazi.
As De Biasi dhe as Sylvinho nuk u mposhtën në ndeshjen e tyre të dytë, dhe patjetër nuk vuajtën nga një “thatësirë” ofensive në 180 minutat e para si trajnerë të Shqipërisë. Rënia ndaj një kundërshtari të nivelit si Luksemburgu në sfidën e dytë është një tregues se skuadra ka nevojë për ndërhyrje të menjëhershme, si në aspektin e lojës, ashtu edhe në atë psikologjik.
A do të arrijë Rolando Maran ta kthejë këtë start të zi në një histori suksesi, ashtu siç bënë ata para tij? Apo ky rekord negativ është paralajmërimi i një krize më të thellë? Përgjigjen do ta japin vetëm ndeshjet e ardhshme.
Top Channel
