Sa herë që hapet debati për drejtimin e kombëtares italiane të futbollit, një pyetje rikthehet gjithmonë në vëmendje: A mund t’i besohet stoli i “Të Kaltërve” një trajneri të huaj?
Nëse i hedhim një sy historisë së gjatë e të lavdishme të katër herë kampionëve të botës, përgjigja është e qartë: tekniku i huaj në timonin e Italisë mbetet një tabu pothuajse e paprekshme.
Eksperimenti i vitit 1966
Për të gjetur herën e fundit kur një jo-italian u ul në stolin e përfaqësueses, duhet të kthehemi ekzaktsisht 60 vite prapa në kohë. Bëhet fjalë për vitin 1966, menjëherë pas dështimit të bujshëm të Italisë në Kampionatin Botëror të Anglisë (ku u eliminuan në mënyrë shokuese nga Korea e Veriut).
Në atë periudhë krize, Federata Italiane e Futbollit vendosi të krijonte një “dyshe teknike” për të rindërtuar ekipin, duke bashkuar legjendarin argjentinas Helenio Herrera, arkitektin e “Catenaccio-s” te Interi, me teknikun italian Ferruccio Valcareggi.
Katër ndeshje dhe fundi i rrugëtimit
Pavarësisht emrit të madh të “Magjistarit” Herrera, ajo aventurë e përbashkët ishte sa e bujshme, aq edhe jetëshkurtër. Eksperimenti zgjati vetëm katër ndeshje (tre fitore dhe një barazim). Pas atyre takimeve, Herrera u largua nga komisioni teknik për t’iu përkushtuar tërësisht klubit të tij, duke ia lënë timonin e vetëm Valcareggi-t, i cili më pas e shpalli Italinë kampione Europe në vitin 1968 dhe nënkampione bote në 1970.
Një traditë që nuk ndryshon
Para Herrera-s, përvoja të tjera me të huaj kishin qenë mjaft të rralla dhe kryesisht në rol këshillues apo pjesë komisionesh teknike, si hungarezi Lajos Czeizler në Kampionatin Botëror të vitit 1954 apo anglezi William Garbutt në vitet ’20.
Sot, ndërsa futbolli modern ka shembur kufijtë dhe shumë kombëtare të mëdha u besojnë stolat e tyre teknikëve të huaj, Italia vazhdon t’i qëndrojë besnike traditës së saj: stoli i “Të Kaltërve” mbetet një kështjellë e rezervuar ekskluzivisht për shkollën vendase të trajnerëve.
Top Channel
