Fillimi i vitit kalendarik 2026 solli një lajm të tmerrshëm për të gjithë tifozët e futbollit.
Kevin Keegan, dikur futbollisti më i mirë në botë, mësoi se vuante nga kanceri. “Kevin u shtrua së fundmi në spital për vlerësim të mëtejshëm të simptomave të vazhdueshme të barkut. Këto hetime zbuluan një diagnozë të kancerit, për të cilën Kevin do t’i nënshtrohet trajtimit. Kevin është mirënjohës ndaj ekipit mjekësor për ndërhyrjen dhe kujdesin e vazhdueshëm. Gjatë kësaj kohe të vështirë, familja kërkon privatësi dhe nuk do të bëjë komente të mëtejshme”, tha familja e 74-vjeçarit Keegen në një deklaratë.
Dy herë më i miri në botë
Gjatë karrierës së tij si lojtar, Keegan luajti për Scunthorpe United, HSV, Southampton, Newcastle, Blacktown City dhe Liverpool, me të cilët fitoi Kupën e Kampionëve të Evropës (sot Liga e Kampionëve) në vitin 1977. Ai luajti gjithsej 323 ndeshje për Liverpoolin dhe shënoi 100 gola, ndërsa si lojtarë i HSV fitoi Topin e Artë për lojtarin më të mirë në botë në vitet 1978 dhe 1979. Ai ishte kapiteni i ekipit kombëtar të Anglisë nga viti 1976 deri në vitin 1982 dhe regjistroi gjithsej 63 paraqitje dhe 21 gola për vendin e tij. Pas karrierës së tij si lojtar, ai ishte trajner i Newcastle, Fulham dhe Manchester City, si dhe i ekipit kombëtar të Anglisë, të cilin e udhëhoqi në Kampionatin Evropian në vitin 2000. Megjithatë, një ngjarje nga karriera e tij mbeti e paarritshme për publikun e gjerë për 30 vjet.
Sekreti i mbajtur për shkak të interesave më të larta
Vetëm kur embargoja standarde tridhjetëvjeçare për publikimin e dokumenteve diplomatike të ruajtura në Arkivat Kombëtare të Britanisë së Madhe u hoq më 1 janar 2005, publiku i gjerë mësoi se Keegen ishte rrahur në Beograd. Për tridhjetë vjet, për shkak të interesave më të larta kombëtare, Britania e Madhe dhe Jugosllavia heshtën për incidentin. Më konkretisht, më 2 qershor 1974, milicia serbe e rrahën atë në aeroportin e Beogradit. Vetëm më 1 janar 2005, kur u hoq embargoja standarde tridhjetëvjeçare mbi publikimin e dokumenteve diplomatike të mbajtura nga Arkivat Kombëtare të Britanisë së Madhe, publiku i gjerë u bë i vetëdijshëm për këtë ngjarje. Por atëherë kjo ishte një histori e së kaluarës…
Po të mos ishte Bullgaria…
Në vitin 1974, Anglia nuk mori pjesë në Kupën e Botës. Në ndeshjen vendimtare kualifikuese kundër Polonisë në Wembley në tetor të vitit të kaluar, atyre u duhej një fitore, por barazuan 1-1. Polonia u kualifikua për turneun e më të mirëve në botë në Gjermaninë Perëndimore, dhe anglezët shkuan në një turne miqësor në Evropën Lindore. Më 29 maj, ata luajtën 1-1 me RD Gjermaninë në Leipzig, dhe më 1 qershor, në Sofje, ata mundën Bullgarinë me një rezultat minimal prej 1-0. Pas kësaj, i priste Jugosllavia (e asaj kohe)… Ndoshta gjithçka do të kishte qenë ndryshe nëse nuk do të kishin qenë më parë në Bullgari.
Ky vend është në një zonë kohore të ndryshme nga e jona, ata “shkojnë një orë përpara”, dhe anglezët nuk e morën parasysh këtë. Ndoshta në arrogancën e tyre menduan se “është njësoj” në vendet socialiste. Apo është thjesht pakujdesi. Vetëm se, Federata Serbe e Futbollit u informua për kohën e gabuar të mbërritjes. Doli që ata erdhën një orë më parë. Kjo është arsyeja pse asnjë nga zyrtarët vendas nuk i priti në aeroportin e Surçin.
Ka shumë histori të ndryshme, por ne do të paraqesim vetëm atë që na duket më e mundshme. Ne besojmë fuqimisht se deklaratat se lojtarët anglezë të futbollit konsumuan alkool në sasi të konsiderueshme gjatë rrugës nga Sofja në Beograd. Dhe se ata ishin të pasjellshëm me asistentët e fluturimit dhe i ngacmonin vajzat nga të pasmet. Dhe kur arritë në Beograd, dukeshin si një “bandë e shpërndarë” (sipas një dëshmitari okular): disa prej tyre, në përputhje me modën e kohës, ishin me flokë të gjatë dhe të gjithë – ajo që është e rëndësishme – ishin me rroba “civile” me pamje perëndimore, në vend që të visheshin njësoj, siç bëjnë zakonisht ekipet sportive. Kjo rezultoi në faktin se askush në aeroport, as pasagjerët dhe as policët, nuk e kishin idenë se ishte ekipi anglez i futbollit. Kështu që ata vepruan në përputhje me rrethanat…
Imitimi i Charlie Chaplin
Sipas dokumenteve të zbuluara më 1 janar 2005, Kevin Keegan dhe shoku i tij i ekipit nga Liverpooli, Alec Lindsay, ishin të parët që kaluan kontrollin e pasaportave. Pak më shumë se gjysmë viti më parë, të dy kishin qenë në Beograd, dhe në këtë aeroport. Liverpooli luajti kundër Yllit të Kuq në raundin e 16-të të Kupës së Kampionëve. Dhe humbi me rezultatin 2:1, si në Beograd ashtu edhe në Liverpool.
Por të dy këta lojtarë nuk e mbanin mend aeroportin e Surčin-it, veçanërisht Lindsey-n. Sapo hyri në sallën e marrjes së bagazheve, ai hipi në një nga ato rripat e transportit të bagazheve dhe bëri një imitim të Charlie Chaplin-it. Siguria e aeroportit shkoi dhe e mbështeti pas murit. Ishte shumë qesharake për Kigen-in, por jo për policët serb. Njëri prej tyre erdhi për ta paralajmëruar, por Keegen, kjo është ajo që thoshte raporti konfidencial i konsullit britanik, i tha të “largohej”. Ata e kapën dhe e çuan në kabinat e tyre.
Lojtari i fuqishëm u rezistoi milicëve si një luan
Ylli i futbollit, i cili u rrah nga tifozët Moćni Mish, me sa duket i rezistoi arrestimit si një luan, kështu që një policia duhej t’ia “shtrëngonte jakën”, t’i vinte krahun rreth qafës dhe praktikisht ta tërhiqte zvarrë drejt zyrës. Një gazetar sportiv nga shoqëruesit e ekipit të Anglisë vrapoi më pas te trajneri Joe Mercer dhe i tregoi çfarë kishte ndodhur, duke shtuar se Keegan ishte “i skuqur në fytyrë”.
Në një takim të ekipit të thirrur me nxitim në aeroport, futbollistët anglezë kërkuan që ndeshja me Jugosllavinë të anulohej në shenjë proteste dhe që ata të ktheheshin menjëherë në shtëpi. Vendimi i tyre duhet të jetë ndikuar nga dijenia se një nga asistentët e fluturimit që u keqtrajtua gjatë fluturimit paraqiti një ankesë për ngacmim tek autoritetet serbe të zbatimit të ligjit pas uljes… Thënë thjesht, ata ishin të frikësuar, sipas serbëve. Përzgjedhësi Mercer, i cili mori drejtimin e ekipit kombëtar vetëm një muaj më herët se Alf Ramsey, i cili u shkarkua për shkak të dështimit në kualifikime, u tha lojtarëve se i kuptonte ata dhe nuk ishte kundër një kthimi të menjëhershëm në Ishull, por se Kigen patjetër do të duhej të qëndronte në Beograd, sepse u arrestua.
Aktakuza
Aktakuza kundër tij u formulua shpejt dhe në mënyrë rutinore: prishje e rendit publik dhe sjellje e dhunshme. Në shpjegim, u tha se ai i ofendoi zyrtarët, iku prej tyre dhe goditi njërin prej tyre në dorë. Me sa duket, asgjë nga këto nuk ishte e sajuar.
Ndërkohë, udhëheqja e ekipit anglez vendosi lidhje me vendasit, njerëz nga Federata e Futbollit të Serbisë mbërritën në aeroport, u kërkuan falje, u përgjigjën telefonatave, oficerët e policisë në aeroport u habitën vërtet kur kuptuan se kë po mbanin në zyrë… dhe Kigan u lirua pas më pak se një ore. Ai kishte gjakosur hundën.
Pasi u lirua, futbollisti u rigjallërua pak: tha se milicët jugosllavë e detyruan të gjunjëzohej në një cep dhe se e qëlluan me shuplakë dhe e rrahën me shkop gome. Milicia e asaj epoke i bënte qejfin vetes se veproi në mënyrë edukative.
Ndeshja u luajt më 5 qershor në Zvezda Maracana, para 90,000 spektatorëve. Ndeshja përfundoi me rezultatin 2-2, anglezët kaluan në epërsi me një gol të Channon në minutën e 6-të, Petković barazoi në minutën e 22-të, më pas Oblak kaloi në epërsi vendasit në minutën e 52-të, ishte vetë Kigan që i vjedh gëzimin e fitores serbëve.
Rasti u mbulua nga ndërhyrja e ambasadorit.
Incidenti me Keegan u mbulua shpejt, kryesisht falë përpjekjeve të Ambasadorit Douglas Stewart dhe Ministrisë së Jashtme Britanike. Drejt fundit të vitit 1973, në Sarajevë, shtetasit britanikë Robert Curtis (24) dhe Paul Mason (23) u dënuan me nga katër vjet burg për spiunazh. Ata u kapën pranë aeroportit ushtarak në Rajlovac, ndërsa fotografonin aeroplanët ushtarakë rusë që transportonin armë në Siri dhe Egjipt. Në ato ditë, po zhvillohej Lufta e Yom Kippur, një konflikt i ashpër midis Izraelit dhe
Anglezët donin t’i nxirrnin njerëzit e tyre nga burgu, kështu që marrëveshja u arrit shpejt: ne liruam Curtisin dhe Masonin, dhe ata ranë dakord të harronin krenarinë. Kiganit iu tha të heshtte.
Ai, u betua se nuk do të shkelte më kurrë në Jugosllavi.
Por në sezonin 1979/80, në çerekfinalet e Kupës së Kampionëve të Evropës, u takuan Hajduk nga Spliti dhe Hamburgu, ku Keegen u transferua nga Liverpooli në vitin 1977, dhe ai e shkeli fjalën e tij. Ai udhëtoi për në Split (qytet i Kroacisë sot), ku skuadra e tij u mund 3-2.
Top Channel
