U diskutuan shumë tema: nga rritja e saj e ndjeshme në pesë vjet në pistën kryesore te dëshira e saj për shpejtësi, nga marrëdhënia e saj me familjen, midis skijimit dhe jetës së saj private, te modelet për t’u ndjekur.
Lara Colturi nuk ka mbushur ende 20 vjeç (ajo i mbush më 15 nëntor), por krenohet me një përvojë të konsiderueshme në Kupën e Botës dhe rezultatet e saj janë tashmë mbresëlënëse. Skiatorja piemonteze ka shtatë ngjitje në podium në pistën kryesore, duke përfshirë sllallomin gjigant dhe sllallomin, dhe ambicia e saj rritet sezon pas sezoni, duke e bërë atë një nga atletet më të pritura të të gjitha kohërave këtë dimër. Eurosport u takua me të vetëm disa ditë para hapjes së sezonit të saj në Sölden, dhe në intervistën ekskluzive me Francesca Marsaglia-n tonë, dolën në pah shumë aspekte interesante si për atleten, ashtu edhe për personin.
Je ende shumë e re, por ke marrë pjesë në Kupën e Botës për tre ose katër sezone. Sa mendon se ke ndryshuar, si atlete dhe si person?
“Tani po e kuptoj se ky është sezoni im i pestë në Kupën e Botës. Ky vend në fakt është bërë shtëpia ime. Kam garuar në mbi 60 gara dhe jam rritur shumë. Isha një vajzë që vinte nga kategoria e Fëmijëve dhe u futa menjëherë në Kupën e Botës. Jam rritur së bashku me familjen dhe ekipin tim dhe kjo është gjëja më e rëndësishme për mua.”
Cili është kërcimi më i madh cilësor që ke bërë?
“Do të ndalesha më shumë te aspekti personal. Si person, nga gjashtëmbëdhjetë në njëzet… katër vjet janë një kohë e gjatë. Me një dëmtim në mes, jam rritur shumë, jam bërë më e pavarur. Këtë vit u largova nga shtëpia dhe isha larg gjithë verën, për tre muaj vetëm. E kam kuptuar vërtet se tani mund të jem e pavarur, mund të kem jetën time, mund të marr vendimet e mia. Dhe në të njëjtën kohë, jam e lumtur që prindërit e mi më mbështesin në këtë.”
Prindërit tuaj janë pjesë e jetës suaj personale dhe profesionale. Si ia dilni t’i ndani këto dy botë? A është e mundur?
“Nuk është e lehtë të ndash kohën që kalojmë me familjen tonë, ku ata janë prindërit e mi dhe unë jam vajza e tyre, nga koha kur jemi në pistë, ku unë jam atletja dhe ata janë trajnerët e mi. Por duhet të thëm se jemi përmirësuar shumë vitet e fundit. E kuptoj që nuk është e lehtë as nga pikëpamja e tyre, veçanërisht këtë vit, kur do t’i kushtoj më shumë vëmendje shpejtësisë. Kuptuam që ata janë shumë të përfshirë emocionalisht, dhe për këtë arsye sollëm një person shtesë, dikë nga jashtë, i cili mund t’i shohë gabimet dhe problemet më teknikisht dhe është më pak i përfshirë emocionalisht. Ata janë aty dhe gjithmonë do të jenë, por kemi parë që herë pas herë hyn në lojë ‘pjesa prindërore’.”
Trajner i ri, materiale të reja dhe një trajner i ri me përgatitjen atletike. Si po ju ndihmojnë këto ndryshime? “Është e vërtetë që ka pasur shumë ndryshime, por në të njëjtën kohë, nuk i ndiej më; jam tashmë si në shtëpi. Ndërrova skitë, por u ndjeva mirë që nga momenti i parë. Punuam shumë në Zelandën e Re, pesë javë, kështu që patëm kohë të përshtateshim dhe të provonim konfigurime të tjera, dhe duhet të them se jemi të kënaqur me stadin ku jemi tani. Patjetër që ka ende punë për të bërë. Ndër të sapoardhurit është Martin Hager, i cili ka pasur shumë përvojë në Kupën e Botës, me Lindsey Vonn dhe Pinturault. Për shpejtësinë është Johan Clarey, i cili ka një listë shumë të gjatë arritjesh; ai u tërhoq në moshën 42-vjeçare! Duhet të say, jam e rrethuar nga njerëz të mrekullueshëm.”
Çfarë të emocionon te shpejtësia dhe çfarë kërkon në këtë botë?
“Për mua, shpejtësia është themeli. Dua të say, u rrita me mamanë time e cila fitoi Lojërat Olimpike në Super-G, dhe më pas arrita rezultatin tim të parë të madh, që ishte Kampionati për të Rinj në Super-G. Pa u stërvitur kurrë gjerësisht, pa u specializuar kurrë vërtet në shpejtësi, në fakt po merresha me të gjitha disiplinat në atë kohë. Pastaj, për fat të keq, dëmtimi më ngadalësoi pak. Gjithmonë kam pasur atë dëshirë për të pasur pak shpejtësi brenda meje, gjithmonë jam përpjekur ta përshtas atë në ndonjë stërvitje. Kishte një kohë kur nuk mendoja për teknikën, nuk mendoja për sllallomin gjigant apo sllallomin, sepse kur stërvitem vetëm për ato, pas një kohe mërzitem, duhet të ndryshoj.”
Andrea Vianello, njeriu juaj i skijimit (servismeni), mbetet një figurë kyçe në ekip. Si do ta përshkruanit atë? “Andrea është një person i mrekullueshëm. Duhet të say se e kam të vështirë t’u besoj njerëzve, veçanërisht në këtë botë, edhe sepse gjithmonë kam qenë me mamin dhe babin tim. Ai erdhi pikërisht kur po kthehesha nga lëndimi, ishte diçka e re dhe nuk e ndjeva kurrë ndryshimin. Ai ka një dorë vërtet të mrekullueshme dhe e kupton menjëherë kur një ski nuk po funksionon mirë. Ndonjëherë bën disa hile dhe përpiqet të më mashtrojë, por në fund gjithmonë e kuptoj! Ai është vërtet një person i mrekullueshëm, e sheh kur jam e stresuar dhe më qetëson. Ai e di çfarë të më thotë në kohën e duhur, kemi një marrëdhënie të mrekullueshme. Ne punojmë shumë mirë së bashku. E kam pyetur shumë herë se si ishin ish-atletët e tij (Maze, Rebensburg, Mancuso, red.) apo edhe Alberto Tomba. Më shumë për aspektin mendor, sepse jam shumë kurioze se si i përballuan sfidat këta kampionë. Nëse do të ishin njerëz të fiksuar pas detajeve apo ndoshta të qetë si unë. Unë jam pak më natyrale, gjërat vijnë ashtu siç vijnë. I lë gjërat të më rrëshqasin nga shpina. Ndërsa ka shumë atletë që janë gjithmonë shumë të përqendruar te skijimi, që nuk mendojnë kurrë për asgjë tjetër.”
Si i menaxhon garat nga pikëpamja mendore?
“Jam rritur shumë edhe në atë fushë. Jam shumë më e vetëdijshme. Këtë vit në Zelandën e Re e shijova çdo moment. Shumë herë bëra gabimin të shikoja drejt së ardhmes, drejt garave që do të zhvilloheshin në tetor, dhe nuk isha e përqendruar në atë që duhej të bëja. Punova me qetësi të jashtëzakonshme, madje edhe me ekipin zviceran të meshkujve. Fola shumë me Loïc Meillard. Ai është një atlet i mrekullueshëm, shumë i hapur, më dha shumë këshilla, si teknike ashtu edhe jo-teknike, dhe duhet të say se ky mjedis i qetë më ndihmoi shumë. Kur arrij te porta e nisjes, duhet të jem e lumtur që jam atje, sepse e dua sportin tim. Ky është qëllimi im këtë vit.”
Frika juaj më e madhe?
“Nuk po thëm që i kënaq njerëzit përreth meje, por ndonjëherë shqetësohem se këta njerëz presin diçka. Dhe ndonjëherë ky mendim më shkakton ankth. Mundohem të mos mendoj për këtë, por nuk është e lehtë ta nxjerr atë zë të vogël nga koka ime.”
Jashtë skijimit, kur ndihesh vërtet vetvetja?
“Kur vë kufjet dhe dëgjoj muzikë, dal jashtë dhe marr pak ajër të pastër.”
Nëse do të mund të krijoje ose ndryshoje një rregull të ri në ski alpin, çfarë do të bëje?
“Do ta hiqja kronometrin! Ndonjëherë ndihesh mirë dhe pastaj sheh një kohë shumë të lartë. E urrej (qesh).”
Çfarë posterash kishe në dhomë kur ishe e vogël?
“Nuk kisha postera, por foto. Lindsey Vonn ishte e para, pastaj Marcel Hirscher dhe padyshim Mikaela Shiffrin. Të mendosh që po garoj me to tani është e pabesueshme. Nëse do të isha 10 vjeçe sot? Do të kisha Federica Brignone-n. Ashtu si Lindsey Vonn, e cila rikuperohej çdo vit pas një dëmtimi, tani ajo do të ishte Federica.”
Top Channel
