Ishte një e enjte, 20 shkurt 1986. Atë mëngjes, në zyrën e kontabilistit Locatelli, një tifoz i besuar i Interit, në Milano, një delegacion nga Fininvest, kompania holding e Silvio Berlusconit, nënshkroi dokumentet zyrtare që finalizonin blerjen e AC Milan.
Transaksioni u zhvillua pas dyerve të mbyllura, pa dokumentacion fotografik, sepse vetë Berlusconi dhe menaxherët e tij po niseshin për në Paris, duke pritur prezantimin zyrtar të rrjetit televiziv francez, La Cinq, i cili mbeti në veprim deri në vitin 1992. Disa ditë më parë, të dielën, më 16 shkurt, prania fizike e Paolo Berlusconit dhe Adriano Gallianit në stadiumin e Comos për të parë ndeshjen Como-Milan (e cila përfundoi 1-1, me gola nga Borgonovo dhe Icardi) përfaqësonte konfirmimin solemn se marrëveshja ishte finalizuar. Dyzet vjet më vonë, për botën e AC Milan, 20 shkurti përfaqëson një ditëlindje të dytë, sepse përkoi me fillimin e një cikli suksesesh të papërsëritshme. Kapiteni i asaj skuadre të AC Milan ishte Franco Baresi, një talent i jashtëzakonshëm i ushqyer nga akademia e të rinjve të Rossonerëve. Aktualisht nënkryetar nderi i klubit, Baresi, i sapodalë nga operacioni dhe ceremonia emocionuese e hapjes së Lojërave Olimpike Dimërore Milano-Cortina, ne i kërkuam të shpjegonte kuptimin e asaj aventure magjike.
I dashur Franco Baresi, para së gjithash, si jeni?
“Mirë, faleminderit. Kam filluar të shkoj përsëri në San Siro dhe ky është tashmë një hap i madh përpara.”
Çfarë kujtimesh keni nga ato ditë të shkurtit të vitit 1986 që shënuan kalimin e Milanit nga Farina te Silvio Berlusconi?
“Në Milanello, të gjithë ishim të shqetësuar dhe kuriozë për të ndjekur thashethemet dhe për të parë se si do të përfundonin negociatat. Silvio Berlusconi tashmë gëzonte një reputacion të shkëlqyer si sipërmarrës i suksesshëm dhe, pa e njohur personalisht, ne e mbështesnim me padurim.”
Milani i Farinës sigurisht që nuk po kalonte mirë…
“Ishim në fund të tunelit, kështu ishim. Dhe më kujtohet një detaj domethënës. Në atë kohë, kur skuadra ishte në udhëtime për ndeshjet e ligës, portat e Milanellos hapeshin për të pritur dasma ose festa private, vetëm për të fituar disa qindarka shtesë.”
A e mbani mend ditën e vizitës së parë të Silvio Berlusconit në Milanello
“Sigurisht. Ai mbërriti me helikopter në një mëngjes shumë të ftohtë — kishte borë në rrugicat e Milanellos. Ai u prezantua në një mënyrë shumë të thjeshtë dhe të drejtpërdrejtë. Përdori pak fjalë, por u përqendrua menjëherë në organizimin e punës së nevojshme për ta transformuar klubin në një klub modern brenda pak muajsh. Na solli ne lojtarëve edhe një dhuratë: një kupë argjendi Cartier.”
Kur e kuptuat se jeta juaj dhe ajo e Milanit do të ndryshonte?
“Disa muaj më vonë, kur na mblodhi në Kështjellën Pomerio, përpara emërimit të Arrigo Sacchit si trajner, na dha misionin e famshëm: të bëheshim skuadra më e fortë në botë. Në fillim, ky qëllim sfidues u prit me skepticizëm të gjerë, veçanërisht pasi sezoni i kaluar nuk kishte përfunduar me rezultate inkurajuese. Një vit më vonë, ne tashmë e kishim Scudetton në kraharor. Nuk më është dashur të prisja gjatë për të kuptuar se mund t’i ktheja të gjitha ëndrrat e mia në realitet.”
Kapiten, zgjidh ditën që simbolizon më mirë atë udhëtim të paharrueshëm…
“Do të filloja me Kupën e parë Evropiane të ngritur në qiellin e Barcelonës, në maj të vitit 1989, para rreth 80,000 tifozëve të Milanit, dhe do të vazhdoja me udhëtimin ekzotik në Japoni për finalen e Kupës Ndërkontinentale. Në Tokio, në dhjetor të vitit 1989, ne qëndruam në majë të botës dhe arritëm t’i jepnim kuptim konkret fjalimit të famshëm të Pomerios.”
Për Silvio Berlusconi, ti nuk ishe thjesht kapiteni i atij Milani fenomenal…
“Në fakt, marrëdhënia jonë ishte aq e ngushtë sa nuk mbaronte kurrë me futbollin, sepse në nivel njerëzor pasurohej çdo ditë nga respekti dhe dashuria e shfaqur në shumë raste, me disa episode që mbeten të gdhendura në kujtesën time.”
Për çfarë po referoheni konkretisht?
“Në ceremoninë e Topit të Artë të vitit 1989, unë u renditja i dyti (80 vota), pas Marco Van Bastenit (119 vota) dhe përpara Frank Rijkaard-it, në një podium të gjithëmilanez. Në atë rast, Presidenti Berlusconi më dha një version origjinal të Topit të Artë. Nderi i dytë erdhi në fund të karrierës sime futbollistike.”
A po referohesh tërheqjes historike të fanellës me numrin 6?
“Pikërisht. Ndodhi në sezonin 1997/98 dhe në atë rast pati edhe një stafetë simbolike, sepse atë ditë ia dorëzova shiritin e kapitenit — të cilin e kisha marrë nga Gianni Rivera — Paolo Maldinit, djalit të Cesare Maldinit, i cili tashmë kishte qenë kapiten i Rossonerëve në fitoren e tyre të parë të Kupës Evropiane në vitin 1963 në Wembley.”
Pyetja që shumë tifozë të Milanit të bëjnë kur të takojnë sot në stadium ose në rrugë është gjithmonë e njëjtë: a do të kthehen ato triumfe?
“Përgjigja ime është shumë e sinqertë: do të jetë e vështirë të përsëritet ai cikël suksesesh.”
Top Channel
