“Ishte si të shikoje një film horror”, gazetarja rrëfen takimin para 20 vitesh në burg me Christa Pike: Nuk mund të ndaloj së menduari për të

Njëzet vjet më parë, Roberts hyri në një burg të sigurisë së lartë në Tennessee për të intervistuar Christa Pike, gruan e dënuar me vdekje për vrasjen brutale të 19-vjeçares Colleen Slemmer.

Sot, pas dy dekadash, Roberts thotë se nuk mund të ndalojë së menduari për të. Pike, tashmë 50 vjeçe, u përball këtë javë me ekzekutimin e shumëpritur, por mbijetoi pasi iu administruan dy doza pentobarbitali dhe mbetet në gjendje kritike.

Roberts e intervistoi Pike në dhjetor 2006, kur ajo ishte 30 vjeçe dhe kishte kaluar tashmë 11 vjet në burgun e grave në Tennessee. Në atë kohë, Pike ishte gruaja më e re në SHBA që kishte marrë dënimin me vdekje.

“Ka qenë vërtet e vështirë ndonjëherë të pajtoja gruan që kisha përballë me krimin që kishte kryer”, kujton Roberts.

“Ato dukeshin si dy njerëz krejt të ndryshëm. Nuk mund ta imagjinoja personin që takova të kishte qenë kaq tmerrësisht e dhunshme.”

Roberts, me origjinë nga Conwy në veri të Uellsit, punonte atëherë për revistën More dhe udhëtoi drejt SHBA-së posaçërisht për intervistën.

Ajo kujton se ishte hera e parë që hynte në një burg, e aq më tepër në një burg të sigurisë së lartë. Pas kontrolleve të sigurisë dhe kalimit nëpër disa dyer, ajo u takua me Pike përmes një xhami dhe intervista u zhvillua me anë të një altoparlanti.

Të dyja ishin relativisht pranë në moshë. Roberts thotë se u përpoq të hynte në intervistë pa paragjykime, megjithëse priste të përballej me një grua “shumë të sinqertë dhe brutale”.

Por Pike që takoi ishte ndryshe nga ajo që kishte imagjinuar.

“Unë isha në mesin e të 20-ave dhe isha afërsisht në të njëjtën moshë me të. Kishte disa elemente me të cilat mund të lidheshim”, rrëfen Roberts.

Ajo kujton se Pike ishte e rregulluar, me flokë kaçurrela të ngjashme me të sajat. Sipas gazetares, këto ngjashmëri të vogla krijuan një lloj terreni të përbashkët mes tyre.

Pike ishte e ngrohtë dhe dukej “e etur për të kënaqur” bashkëbiseduesen. Ajo qeshte, buzëqeshte dhe reagonte ndaj sinjaleve të gazetares.

“Brenda pak minutash, ajo u ngrit në anën e saj të xhamit që të afrohej më shumë me ne”, kujton Roberts.

Ajo thotë se Pike nuk ishte mbrojtëse, nuk shmangej dhe nuk refuzonte të përgjigjej.

“U përgjigjej të gjitha pyetjeve të mia në mënyrë mjaft të artikuluar dhe të hapur.”

Vrasja e Colleen Slemmer

Në vitin 1995, kur ishte vetëm 18 vjeçe, Pike dhe i dashuri i saj i atëhershëm, Tadaryl Shipp, rrahën, torturuan dhe vranë 19-vjeçaren Colleen Slemmer, të cilën e kishin takuar në një qendër trajnimi për të rinj me probleme.

Pike kishte akuzuar Slemmer se e kishte fyer dhe se po përpiqej t’i merrte të dashurin.

Dy banorë të tjerë të qendrës dëshmuan më vonë se Pike kishte folur për vrasjen para dhe pas ngjarjes dhe u kishte treguar një pjesë të kafkës së viktimës.

Pike u dënua me vdekje në vitin 1996. Shipp, i cili ishte 17 vjeç në kohën e krimit, mori dënim të përjetshëm me mundësi lirimi me kusht dhe ndodhet ende në burg.

Gjatë intervistës, Pike i tha Roberts se në kohën e gjyqit nuk e kishte kuptuar plotësisht përmasën e asaj që po ndodhte. Sipas saj, ajo kishte shijuar vëmendjen që merrte, pasi nuk e kishte pasur më parë.

Kur Roberts e pyeti për detajet e vrasjes, Pike nuk hezitoi.

“Ajo ishte shumë faktike për këtë”, kujton Roberts.

Pike e përshkroi veten e asaj kohe si një person krejt tjetër. Ajo i tha gazetares se “kishte humbur mendjen” natën kur vrau Colleen dhe se e kishte përjetuar ngjarjen sikur të ishte jashtë trupit të saj.

Sipas Roberts, Pike tha se ishte thellësisht e penduar për atë që kishte bërë, por nuk besonte se ndonjë gjë që mund të thoshte mund ta kompensonte atë që kishte ndodhur.

Një fëmijëri e mbushur me abuzim

Roberts tregon se Pike ishte rritur në Beckley, një qytet i vogël punëtorësh në West Virginia.

Sipas rrëfimit të Pike, prindërit e saj, Carissa Hansen dhe Glenn Pike, ishin alkoolikë dhe e kishin neglizhuar.

Ajo i kishte thënë Roberts se nuk kishte marrë “asnjë dashuri”, përveçse nga gjyshja e saj, e cila vdiq nga kanceri kur Pike ishte 12 vjeçe.

Roberts tregon gjithashtu se Pike kishte rrëfyer se ishte përdhunuar në moshën 11-vjeçare nga një fqinj dhe më vonë, në moshën 17-vjeçare, nga një i panjohur që e kishte tërhequr në pyll.

Ajo kishte ndërruar disa shkolla dhe në moshën 18-vjeçare u regjistrua në Knoxville Job Corps, duke e parë si një mundësi për një fillim të ri. Pike kishte shpresuar të bëhej infermiere.

“Nuk mund ta imagjinoj se çfarë po mendonte”

Roberts thotë se ditët e fundit, ndërsa ekzekutimi i Pike po afrohej, kanë qenë veçanërisht të vështira për të.

“Gjatë gjithë ditës së mërkurë nuk mund të mos mendoja për të. Vazhdimisht mendoja se çfarë po ndodhte.”

Kur mësoi se Pike kishte mbijetuar pas injeksioneve, reagimi i saj ishte tronditës.

“Ishte si të shikoje një film horror. Nuk mund ta kuptoj. Nuk mund ta përpunoj. Është absolutisht barbare.”

Roberts vëren edhe kontrastin që e ka shqetësuar më shumë: shteti po përpiqej ta ekzekutonte Pike-n dhe, pasi ajo mbijetoi, ajo u dërgua në spital për t’i shpëtuar jetën.

“Thjesht nuk ka kuptim”, tha ajo.

Në kohën e intervistës, Pike kalonte të paktën 23 orë në ditë në qeli dhe dilte vetëm për një orë ecje në disa ditë.

Ajo ishte e vetmja grua në sektorin e dënimit me vdekje dhe nuk mund të përzihej me të burgosurat e tjera. Megjithatë, kishte krijuar një rutinë duke lexuar, parë televizor dhe shkruar letra.

Pak kohë pas takimit, Roberts mori një kartolinë të punuar me dorë nga Pike.

Ajo ishte prej letre vjollcë, në formën e një fluture.

“Faleminderit që ishe e sjellshme. Faleminderit që më trajtove si grua”, shkruhej në letër.

“Ka qenë vërtet prekëse”, kujton Roberts.

Gazetarja thekson se rrëfimi i saj nuk synon të minimizojë krimin e Pike.

“Pavarësisht gjithçkaje që kam thënë për Christa Pike, në asnjë mënyrë nuk po e zvogëloj krimin e saj”, tha ajo.

“Sigurisht që duhej të ishte në burg. Ajo kreu një krim, i mori jetën një gruaje tjetër dhe duhej të dënohej për këtë”, vijon gazetarja.

Por Roberts thotë se nuk mund të mos bëjë edhe një pyetje që e ka ndjekur për dy dekada:

“Nëse do të kishte marrë ndihmë kur kishte nevojë, a do ta kishte bërë atë që bëri?”

“Është ende një qenie njerëzore. Nuk kishte asnjë mënyrë që ta takoja dhe kjo të mos kishte ndikim tek unë”, përfundon ajo.

Top Channel