Juventus, në verë nisin kërkimet për një portier të ri, Vicario është në pole position 22/02 11:20
Për disa nostalgjikë, kriza mund të lexohej që në palosjet e një fanele që dukej se tradhtonte traditën. Një lloj Celtic me vija më të ngushta dhe me një aromë bardhezi. Tradita – ajo që u dha tifozëve të Juventus trofe të ngritur nga lojtarë të një cilësie krejt tjetër nga ajo aktuale.
Tani kriza ka nisur zyrtarisht. Kundër Como, Juventusi vazhdoi për 90 minuta atë që kishte shfaqur në 45 minutat e fundit të ndeshjes në Stamboll të martën. Pikërisht kur po vërehej progres në lojë dhe renditja po afrohej me ambiciet para sezonit, erdhi një seri rrëqethëse: humbje në Bergamo kundër Atalanta dhe eliminim relativ nga Coppa Italia, barazim në shtëpi me Lazio, poshtërim në San Siro ndaj Inter, kolaps në UEFA Champions League kundër Galatasaray dhe rënie në shtëpi në Serie A ndaj Comos: pesë ndeshje, katër humbje dhe një barazim.
Kundër Atalantës dhe Lazios pati të paktën ngushëllimin e një performance bindëse në aspektin e karakterit dhe rasteve të krijuara. Kundër Interit erdhi ndërgjegjësimi i një poshtërimi të rëndë, ndërsa në pjesën e parë në Turqi ekzistonte bindja se skuadra ishte e besueshme edhe në një ambient të vështirë. Më pas, pjesa e dytë dhe ndeshja ndaj ekipit të drejtuar nga Cesc Fabregas e thelluan krizën.
Shifrat janë të pamëshirshme: pesë ndeshje, pesëmbëdhjetë gola të pësuar. Juventusi është jashtë Kupës së Italisë, pothuajse jashtë Champions-it dhe, për momentin, jashtë zonës që të çon në kompeticionet e mëdha evropiane. Bianconerët po rikthehen me mendje te vitet më të errëta pas skandalit Calciopoli.
Që nga sezoni 2010/11, me Luigi Delneri në stol, Juventusi nuk kishte grumbulluar kaq pak pikë pas 26 javësh: 41 atëherë, 46 sot. Vitin e kaluar, në sezonin e tranzicionit Motta-Tudor, ishin 49 pikë. Dy vite më parë, me Massimiliano Allegri, 57. Në 2020/21, me Andrea Pirlo, 55 pikë. Në sezonin e titullit të fundit, nën drejtimin e Maurizio Sarri në 2019/20, ishin 63. Madje 72 pikë në 2018/19, në sezonin e fundit të ciklit të parë të Allegrit.
Po flasim për një tjetër futboll dhe lojtarë të tjerë, por krahasimi mbetet tronditës – sidomos duke pasur parasysh se klubi nuk ka ulur shpenzimet, por thjesht i ka investuar keq.
Gabimi që duhet shmangur? Fajësimi i trajnerit dhe nisja e një revolucioni të ri në stol. Pavarësisht nëse vjen apo jo kualifikimi në Champions, zgjidhja më logjike duket bashkëpunimi me Luciano Spalletti për të ndërtuar një skuadër të denjë për idetë e tij dhe ambiciet e klubit. Një tjetër fillim nga zero do të ishte thjesht një hap i rrezikshëm drejt të panjohurës.
Top Channel
