Çfarë do të përfshinte një operacion i ri amerikan kundër Iranit, armët dhe objektivat e mundshëm

Jetëshkurtër, shumë i saktë, pa humbje personeli apo asetesh. Një “sulm kirurgjikal” klasik me një mesazh të qartë strategjik.

Megjithatë, mundësia e një ndërhyrjeje të re vendoset në një nivel tjetër. Nuk ka të bëjë më ekskluzivisht me infrastrukturën strategjike, por me një mjedis më të gjerë politiko-ushtarak, me trazira të brendshme sociale dhe një rrezik në rritje të përshkallëzimit.

Synimet brenda strukturës urbane

Ndryshe nga impiantet bërthamore, strukturat që mbështesin aparatin e sigurisë së shtetit iranian ndodhen kryesisht brenda qyteteve. Qendrat e komandës, bazat e sigurisë, objektet e komunikimit dhe qendrat ekonomike.
Kjo e ndryshon rrënjësisht ekuacionin. Potenciali për dëme anësore rritet në mënyrë dramatike dhe çdo viktimë civile minon objektivin politik të një operacioni që do të paraqitej si “mbështetës i shoqërisë”.
Preciziteti nuk është vetëm një kërkesë teknike – është një imperativ politik.

Synimet ekonomike dhe presioni indirekt

Një fushë alternative operacionale ka të bëjë me bazën e fuqisë ekonomike të regjimit. Infrastrukturat që lidhen me rrjetet tregtare, të ardhurat nga energjia dhe mekanizmat financiarë. Goditja këtu nuk është e menjëhershme. Është kumulative. Qëllimi nuk është shembja e menjëhershme, por krijimi i çarjeve brenda aparatit të sigurisë – zhvendosja e stresit nga mbijetesa politike e regjimit në mbijetesën fizike dhe ekonomike të kuadrove të tij. Megjithatë, kjo është një shpatë me dy tehe. Presioni ekonomik së pari përhapet në shoqëri, me pasoja të paparashikueshme politike.

Sistemet e armëve në tryezë

Në nivel operacional, diapazoni i objektivave të mundshëm favorizon përdorimin e armëve “të qëndrimit në distancë” në vend të sulmeve masive ajrore.

Një rol qendror mund të luhet nga: Raketat lundruese Tomahawk, të lëshuara nga nëndetëset ose anijet sipërfaqësore, larg bregdetit iranian. Saktësi e lartë, rrezik i ulët për forcat amerikane.
JASSM (Raketa e Përbashkët Ajër-Sipërfaqe – Raketë e Qëndrueshme), me një kokë luftarake depërtuese dhe rreze të gjatë veprimi. Ato lejojnë një sulm pa hyrë në hapësirën ajrore të mbrojtur rëndë. Mjete ajrore pa pilot, për mbikëqyrje, shënjestërim dhe sulme selektive. Përdorim i kufizuar i bombarduesve me rreze të gjatë veprimi, me furnizim ajror me karburant, nëse kërkohet një sulm me simbolikë të lartë.

Në të kundërt, përdorimi i avionëve të pilotuar me bomba me rënie të lirë konsiderohet me rrezik të lartë dhe i vështirë nga ana operative në një mjedis të dendur urban.

Kufizimet e energjisë

Mungesa e transportuesve të avionëve lehtësisht të disponueshëm – sot kur është dhënë urdhri për “ Abraham Lincoln”
për të shkuar në Gjirin Persik – në rajon zvogëlon fleksibilitetin dhe përforcon varësinë nga avionët dhe bazat me rreze të gjatë veprimi në Gjirin Persik ose edhe më larg. Operacioni, nëse kryhet, do të jetë i projektuar si një bastisje e shkurtër, jo si një fushatë. Pa prani të zgjatur. Pa angazhim tokësor. Me kontroll të rreptë përshkallëzimi.

Kufiri i “teatrit”

Një goditje e tillë do të ketë në mënyrë të pashmangshme karakterin e një shfaqjeje force. Imazhe, mesazh, tronditje. Një gjurmë e shpejtë në median ndërkombëtare. Shtëpia e Bardhë e ka treguar këtë deri më sot me lëvizjet e saj verën e kaluar dhe së fundmi në Venezuelë. Megjithatë, ky është edhe kufiri i saj. Teatri ushtarak krijon presion, jo domosdoshmërisht përmbysje politike. Dhe përvoja e rajonit tregon se regjimet nuk shemben nga raketat precize, por nga prishja e brendshme. Shtetet e Bashkuara kanë mjetet, teknologjinë dhe përvojën operacionale për një tjetër sulm të kufizuar me precizion të lartë.

Pyetja e hapur nuk është ushtarake. Është politike.

Deri në çfarë mase një veprim i tillë mund të ndryshojë dinamikën brenda Iranit pa përforcuar narrativën e kërcënimit të jashtëm që do të dënojë edhe një përpjekje tjetër nga Perëndimi.

Top Channel