Arrestimi i Maduros nga SHBA shkakton reagime të forta në Moskë, Kremlini flet për shkelje të së drejtës ndërkombëtare

Kështu e imagjinoi Vladimir Putin pushtimin e tij në shkallë të plotë të Ukrainës në shkurt të vitit 2022. Në vend të kësaj, ishte Donald Trump ai që e realizoi atë në Venezuelë, në një operacion të dënuar nga shumë si të paligjshëm, duke larguar aleatin historik të Kremlinit, Nicolás Maduro, i cili tani përballet me gjyq në Nju Jork.

Publikisht, zyrtarët rusë kanë reaguar me zemërim, duke e dënuar sulmin si një shkelje flagrante të së drejtës ndërkombëtare dhe një precedent të rrezikshëm. Por përtej retorikës, ekziston një ndjenjë respekti të pavullnetshëm – dhe madje edhe zilije – për efektivitetin e grushtit të shtetit që vetë Moska dikur e imagjinonte, por që dështoi ta ekzekutonte për shkak të një sërë gabimesh të inteligjencës dhe rezistencës së fortë të Ukrainës.

“Operacioni u krye me kompetencë”, shkroi kanali pro-Kremlinit në Telegram, Dva Mayora, i cili ka lidhje të ngushta me ushtrinë ruse.

“Me shumë mundësi, kjo është pikërisht mënyra se si duhej të zhvillohej ‘operacioni ynë special ushtarak’ i shpejtë, dramatik dhe vendimtar. Është e vështirë të besohet se [Valery] Gerasimov planifikoi të luftonte për katër vjet”, shtoi ajo, duke iu referuar shefit të shtabit të përgjithshëm të Rusisë.

Komente të tilla kanë ushqyer një gjendje reflektimi midis zërave pro-luftës, me disa që vënë hapur në pikëpyetje se si lufta e shpejtë e premtuar e Rusisë në Ukrainë u shndërrua në një luftë të zgjatur dhe vdekjeprurëse.

Olga Uskova, një sipërmarrëse teknologjike pro-Kremlinit, tha se ndiente “turp” në emër të Rusisë përballë sa e paturpshme dukej ndërhyrja e SHBA-së.

“Brenda një dite, Trump arrestoi Maduron dhe me sa duket përfundoi ‘operacionin e tij të posaçëm ushtarak’”, shkroi ajo.

Margarita Simonyan, propagandistja kryesore e Rusisë dhe drejtuese e RT, gjithashtu foli për Telegramin, duke thënë se Moska kishte arsye të “ishte xheloze”.

Për më shumë se dy dekada, Venezuela u përpoq të kultivonte një rrjet aleatësh anti-amerikanë – nga Rusia dhe Kina te Kuba dhe Irani – me shpresën për të ndihmuar në formësimin e një boshti të ri të aftë për t’i bërë ballë Uashingtonit.

Megjithatë, pavarësisht se ministri i jashtëm i Rusisë premtoi mbështetje për regjimin e Maduros deri në fund të dhjetorit, pak analistë seriozë prisnin që Moska t’i vinte në ndihmë në ndonjë mënyrë kuptimplote.

E bllokuar në Ukrainë, Rusia, gjatë vitit të kaluar, ka parë aleatë të tjerë kryesorë të bien nga pushteti ose të dobësohen ndjeshëm – nga Bashar al-Asadi në Siri te një Iran gjithnjë e më i dobësuar – duke zbuluar kufijtë e ndikimit të Kremlinit.

“Për Rusinë, situata është thellësisht e pakëndshme”, tha Fyodor Lukyanov, një ekspert i politikës së jashtme që këshillon Kremlinin. “Venezuela është një partnere e ngushtë dhe aleate ideologjike, dhe Maduro dhe Putin kanë lidhje të gjata, duke i lënë Moskës pak zgjedhje tjetër përveçse të shprehë zemërimin ndaj veprimeve të SHBA-së. Megjithatë, dhënia e ndonjë ndihme të vërtetë një vendi kaq të largët, që vepron në një realitet gjeopolitik thelbësisht të ndryshëm, thjesht nuk është e realizueshme – për arsye teknike dhe logjistike.”

Ekziston edhe një llogaritje më praktike.

Prioriteti i Putinit, thonë analistët, është Ukraina – dhe mbajtja e një marrëdhënieje të mirë me Trumpin në këtë front është shumë më e rëndësishme se fati i Karakasit. Pavarësisht premtimeve të Moskës për të mbrojtur Maduron, Kremlini kishte pak oreks për të rrezikuar zemërimin e Trumpit për një teatër të largët.

“Putini dhe Trumpi janë aktualisht të përqendruar në një çështje shumë më të rëndësishme për Moskën: Ukrainën. Dhe pavarësisht të gjitha simpative të Kremlinit ndaj Karakasit, nuk ka gjasa të përmbysë një lojë strategjike shumë më të madhe me një partner kritik për shkak të asaj që e sheh si një shqetësim dytësor”, tha Lukyanov.

Megjithatë, humbja e Venezuelës nga Rusia mbart disa kosto të prekshme për Moskën. Nëse në Karakas do të shfaqej një qeveri miqësore me SHBA-në, specialistët ushtarakë dhe të mbrojtjes amerikanë mund të fitonin akses në pjesë të mëdha të arsenalit të forcave të armatosura të Venezuelës, duke përfshirë sistemet e përparuara të prodhuara në Rusi të furnizuara gjatë dekadës së fundit.

Ato përfshijnë sistemet e mbrojtjes ajrore S-300VM të dorëzuara në vitin 2013, si dhe një numër të pazbuluar të sistemeve Pantsir dhe Buk-M2 të transferuara në fund të vitit 2025.

Moska gjithashtu i ka dhënë Venezuelës miliarda dollarë kredi, shumica e të cilave tani nuk ka gjasa të rikuperohen ndonjëherë.

Një shqetësim më urgjent për Moskën, megjithatë, është nafta: qasja e SHBA-së në rezervat e mëdha të Venezuelës mund të ulë çmimet globale, duke kërcënuar një nga burimet më të rëndësishme të të ardhurave të Rusisë.

“Nëse ‘partnerët’ tanë amerikanë fitojnë akses në fushat e naftës së Venezuelës, më shumë se gjysma e rezervave të naftës në botë do të përfundojnë nën kontrollin e tyre”, shkroi Oleg Deripaska, një industrialist miliarder i fuqishëm rus, në Telegram. “Dhe duket se plani i tyre do të jetë të sigurojnë që çmimi i naftës sonë të mos rritet mbi 50 dollarë për fuçi.”

Megjithatë, disa në Moskë shohin hapësirë ​​për një lloj optimizmi të zymtë. Ata argumentojnë se rrëmbimi i Maduros nga Trump mund t’i japë një goditje përfundimtare rendit ndërkombëtar të bazuar në rregulla dhe të sjellë një botë më të zhveshur në stilin e shekullit të 19-të – një botë në të cilën pushteti, në vend të ligjit, formëson rezultatet dhe globi është i ndarë në sfera rivale të ndikimit, një model i mbështetur prej kohësh nga Rusia.

“Ekipi Trump është i ashpër dhe cinik në avancimin e interesave të vendit të tij”, shkroi me miratim Dmitry Medvedev, ish-presidenti i Rusisë dhe një nga zërat më agresivë të saj. “Largimi i Maduros nuk kishte të bënte fare me drogën – vetëm me naftën, dhe ata e pranojnë hapur këtë. Ligji i më të fortit është qartësisht më i fuqishëm se drejtësia e zakonshme.”

Top Channel