Aktorja e njohur shqiptare Rajmonda Bulku është emocionuar teksa ka recituar poezinë “Pas darke” të Ismail Kadaresë, duke e ndërlidhur atë me përditshmërinë e grave pas darkës së Vitit të Ri.
Në një rrëfim plot ndjesi në ‘E Diell’, ajo foli për karrierën e saj mbi pesë dekada në skenë dhe ekran, si edhe për marrëdhëniet e veçanta me aktoret Violeta Manushi dhe Yllka Mujo, që e kanë shoqëruar gjatë rrugëtimit artistik.
Pas recitimit të poezisë së Ismail Kadaresë “Pas darke”, Rajmonda Bulku ka komentuar e përlotur: “Është një poezi shumë e bukur e Kadaresë ‘Pas darke’, sepse pas darkës së Vitit të Ri ne gratë, që duhet të merremi me larjen e gotave, duam të kemi një pauzë. Ulesh në një karrige, tavolina është e zbrazët me gotat bosh, por përjetimi tek ju është ndryshe. Kush është i vëmendshëm si Kadareja, thotë: ‘ndoshta ka një kontur buzësh diku të zbehtë’, pra nuk do ta harrojë këtë darkë.”
Pesë dekada breza pafund — çfarë do të thotë të jesh një aktore e madhe për kaq gjatë dhe gjithmonë në zemrat e njerëzve?
Rajmonda Bulku: “Do të vrapoja të thosha që është krenari, ka një ‘por’… por sonte, në këtë ditë të gëzuar dhe me këtë shpresë që kemi për të qenë të lumtur dhe për një vit të ri që të na gjejë shëndetshëm, preferoj të mos e them këtë ‘por’ dhe të them që është krenari.”
Çfarë ndjesie ju ka dhënë filmi ‘Zonja nga qyteti’?
“Ishte fati im, sepse jo vetëm pata mundësi të luaja me aktorë të mrekullueshëm si Violeta Manushi. Natën e parë, kur fjeta në një dhomë me Violetën, ajo më tha: ‘Ti je çupa ime’ dhe unë ashtu mbeta tërë jetën, edhe kur ishim kolege në teatër e deri në përcjelljen e fundit të Violetës.
Yllka ishte një mrekulli, rrija dhe e shihja dhe thosha: ‘O Zot, sa e bukur’. Me Yllkën krijuam një miqësi shumë të afërt, sepse kemi shkuar shpesh edhe në familjet e njëra-tjetrës. Nuse jam bërë në shumë filma ku kam luajtur, dhe kur u martova në të vërtetë nuk doja të bëhesha nuse,” rrëfen ajo me shaka.
“Filmi im i parë ka qenë ‘Dimri i fundit’ dhe mënyra si më pikasën është shumë interesante. Në Rrugën e Kavajës, ku unë kam shtëpinë, më ndalon një mikrobus, por unë nuk u tremba — isha vetëm 16 vjeçe atëherë. Ata më morën, unë i besova dhe shkova, bëra një foto të thjeshtë në oborr, të nesërmen një kinoprovë dhe kaq ishte gjithë fillesa ime në kinema.
Por mendoj se disa gjëra janë të parashkruara. Kam një foto kur isha e vogël, diku rreth 1 vjeç e gjysmë, dhe mbaj në dorë një biletë kinemaje. Prindërit më tregojnë se më merrnin shpesh në kinema dhe unë rrija përgjatë gjithë filmit mbi karrige, pa lëvizur, duke parë.”
Top Channel
