Plepat “vrasës” në Yzberisht: 7 vite frikë, zero inspektime, zgjidhje vetëm me Fiks Fare
29/12 20:51
Në Shqipëri ka qytete të vogla dhe të mëdha, por kur vjen puna te emrat e rrugëve dhe shesheve, duket sikur kemi ndërtuar një hartë diplomatike botërore. Nga veriu në jug, gjen rrugë dhe sheshe me emra udhëheqësish të huaj, figura politike ndërkombëtare dhe aleatë historikë të Shqipërisë.
Në disa qytete shqiptare hasim emra si Woodrow Wilson, George Bush, Bill Clinton, Hans-Dietrich Genscher, por edhe të tjerë, që lidhen me momente të rëndësishme të historisë sonë moderne dhe mbështetjen ndërkombëtare ndaj Shqipërisë dhe Kosovës. Këta emra janë simbol i miqësisë dhe i mirënjohjes së vendit tonë ndaj aleatëve të huaj.
Askush nuk thotë se miqtë duhet të hiqen. Por miqësia nuk duhet të zëvendësojë kujtesën. Emërtimi i rrugëve dhe shesheve nuk është thjesht një akt formal apo diplomatik, por një deklaratë identiteti dhe historie. Ato janë pjesë e përditshmërisë sonë dhe të kujtesës kolektive.
Ndërsa nderojmë figura të huaja që kanë kontribuar për Shqipërinë, lind pyetja: a po ruajmë të njëjtin raport me figurat shqiptare, me historinë tonë, me personalitetet që kanë ndërtuar kulturën, shtetin dhe identitetin kombëtar? Në disa raste, emrat shqiptarë duken më pak të pranishëm se ata ndërkombëtarë.
Debati nuk është për të kundërshtuar miqësinë me botën, por për të gjetur një ekuilibër. Emërtimet mund të jenë diplomatike, por duhet të jenë edhe kombëtare. Shqipëria mund të nderojë aleatët e saj pa harruar veten.
Në fund, rrugët dhe sheshet nuk janë vetëm pika orientimi në qytet. Ato janë histori të shkruara në hapësirë publike. Dhe historia që shkruajmë sot, është ajo që do të lexojnë brezat nesër.
Top Channel
