Njerëzit e vështirë ju plakin, studimi: Trupi, plakje shtesë biologjike çdo vit
Enkel Gurakuqi ishte vetëm 10 vjeç kur për herë të parë nisi të peshkonte. Që nga ajo kohë, pasioni për detin jo vetëm që nuk është shuar, por kallami i thjeshtë prej bambuje është zëvendësuar me atë të fibrave të karbonit, grepave shumëngjyrësh apo maniketave profesionale.
36-vjeçari me profesion regjisor edhe pse gjatë ditës ka shumë pak kohë të lirë, gjen mundësi të paktën një herë në javë për pasionin e hershëm të fëmijërisë. Është e vështirë të përcaktosh ku do të jetë Keli në fundjavë. Mjafton që moti të mos jetë kapriçoz dhe bregu e mirëpret.
Deti është i mistershëm, plot të papritura. Askush nuk e di me siguri si do të shkojë peshkimi. Mund të qëndrosh me orë të tëra në diell pa kapur asnjë peshk, sikurse me pak fat të zësh peshq të përmasave të ndryshme: “Kam kapur një kocë të vogël. Është shumë e vogël dhe natyrisht që duhet lëshuar.”
Dita nuk ishte shumë e frytshme. Kushtet klimaterike ishin të mira, por kjo nuk e ndihmoi peshkimin. Peshqit e vegjël Keli i rikthen sërish në det, ndërsa të mëdhenjtë qëndruan larg grepave.
“Nuk pata mundësinë të kapja ndonjë peshk të mirë, por u kënaqa”, thotë Keli.
Si çdo peshkatar shpreson se herën tjetër fati do të tregohet më bujar me të. Duke marrë urimin e peshkatarëve të vjetër: qëllofsh!
Top Channel